Incest dikke neger piemel

Posted on

incest dikke neger piemel

...

Blonde shemale sex in coevorden

Zuiver spelen gaat niet maar mijn embouchurespieren blijven ermee in shape en het is echt leuk om te doen. Het ding slaat geen octaven maar kwinten omhoog als een klarinet. De kalkoen van de buren kan ik al heel goed nadoen. Hij reageert er ook op. Ik  heb de video op de driepoot gezet en we hebben een prachtig duet gespeeld. Ze blijkt een zus te zijn van Piets tuinjongen voor wie ik vorig jaar Piets slasher had geslepen.

Hoewel ik duidelijk meer tot haar aangetrokken ben is het duidelijk dat ik bij de broers moet staan en zij een metertje verderop. Maar ik mag wel vragen. Ze is klaar met school, wil rechten gaan studeren in Dar es Salaam, nu nog euro vinden.

Er is nog niets. Een hartelijke maar toch wel statige, welgevulde maar toch stevige dame die roept: Ik vertel haar dat de stadsgeheimen hier voorbij komen. Heeft de stad dan geheimen, vraagt ze quasi verbaasd. Ja zeg ik, iedereen zegt dat er geheimen zijn maar niemand vertelt ze aan mij. Dit valt in goede aarde. Ze werkt bij de bisschop. Een vader is er niet, ik vraag natuurlijk niets.

Mijn vriendin blijkt Proviah te heten en ze is al achttien geworden. Ze is soms ineens vol aandacht, op haar afstand van de jongens waar ik bij sta, maar meestal helemaal niet. Ik blijk eieren te kunnen kopen aan de overkant. Laat mij de weg uitleggen. Dan zegt Proviah volkomen uit het niets: Mama grapt mij na: Ja zeg ik, eieren kopen met een toekomstig juriste!

Gisteravond op weg voor boodschappen stond het hele spul er weer. Nu was ik er met mijn fiets. Iets beters bleek ik niet te hebben kunnen verzinnen. Proviah streelde het zadel en kneep in de remmen. Ze zou mij wel even naar de stad rijden. De oudste broer zegt: In Uganda is de fiets een statussymbool voor mannen zoals een jaar of twintig geleden bij ons de auto, de bijbehorende flauwekul over "vrouwen achter het stuur" ontbreekt ook hier niet waar het fietsen aangaat.

Maar Proviah heeft inderdaad weinig oefening. Ze slingert vijftig meter naar beneden, moet afstappen om om te draaien en komt omhoog niet meer op gang. Dit is niet fietsen, dit is lopen naast de fiets, zeg ik. Proviah echter meent bewezen te hebben dat ze met mij achterop beneden komt.

Broer pompt de achterband wat bij. Ze mag in haar eentje op gang komen en ik werp mijn honderd kiloos er zo evenwichtig mogelijk achterop. De snelheid wordt wat hoog. Angstig knijp ik in haar stevige billen.

Weet je hoe je moet remmen? Ja ik rem al zegt ze rustig, jammer dat ik nog niet full speed kan. Bij het zien van de eerste scherpe bocht stelt ze voor toch te wisselen. Ik voer het tempo goed op want dat zal wel de bedoeling zijn. Achterop wordt duidelijk met volle teugen genoten. Dit is bijna net zo leuk als rechten studeren. Dat winkelt gerieflijk met iemand die de weg weet. Goed, halflang rasta net als jij en dan samen op de foto. Zij bestelt voor mij het kunsthaar, kan ik morgen ophalen.

Er wordt niet om jurkjes gezeurd zoals Josephine. Naar huis dan maar, zegt ze. Of ze haast heeft? Proviah houdt meer van snelle muziek. Ik kijk de lieve mollige Indische eigenaresse aan die vorige keer nog eens een dag op mijn fiets heeft gepast en die zet keihard een vroege LP van de Beatles op.

Love, Love me do. Ik krimp van de knetterende herrie en vervloek mijn galanterie. Terug bergop moet ik tweehonderd meter voor haar huis, twintig meter voor de plek waar bodaboda taxifietsen met mij als passagier instorten, opgeven. Nou dat is ook niet veel soeps, vindt Proviah. Haar 45 kilo brengen ze altijd naar de deur. Haar bodabodafietser en zij samen zijn misschien net honderd. Of ze het verschil eens wil optillen? Ze gelooft me en wil computerles.

Gisternacht sliep ik elf uur waarna ik niet goed wakker werd, geen orde kon scheppen in mijn gedachten en nergens zin in had. Ik las door in het boek " Abessijnse kronieken " van Moses Isegawa, een Ugandees die nu in Nederland woont. Ik ben al op veel gelijksoortige en zelfs dezelfde plekken geweest als hij en lees nu hoe een Ugandees tegen zulke plekken aankijkt. Niet zonder trots constateer ik dat het allemaal bepaald niet vreemd meer voor me is waar hij over begint.

Tevens echter lees ik hoe hij reeds ongeveer op diezelfde leeftijd van zijn grootvader, afgezette clanleider, de interactie van de belangengroeperingen in de Ugandese politiek moest leren en vervolgens t.

Weet hij wel dat de meeste kinderen in Nederland dankzij het "moderne onderwijs" aan zulke dingen hun hele leven niet toe komen? Maakt niet uit, hij heeft het opgeschreven, en het ligt te lezen in de Nederlandse boekwinkels. Ivan, uit het dorp van Mamadeo, is al dertien. Hij verschijnt voor mijn deur. Hij zou immers komen. Of die boeken nog gevonden waren.

Ik had niet verwacht dat hij nog een keer een dag en twee piek zou spenderen op helemaal van zijn dorp naar mij zou komen. Was ook niet meer naar de post geweest. Zag daar ook eigenlijk niets in. Nee, zei ik, de boeken zijn weg. Ik ga boeken voor je kopen in Kampala. Hij zit niet meer op school want er was geen geld. Dat verhaal hoor ik overal, dus ik vraag hem of hij iets lust en wijs naar mijn uitstalling banaan, avocado, eieren, paw paw, tomaat, koffie en thee.

Hoeveel boeken heb je al gelezen? Er wordt lang aan het hoofd gekrabd. Tenslotte kwam er iets onverstaanbaars uit met een zwaan of zo. Hij zat tot voor kort in de eerste klas middelbare school. Toen had zijn vader gezegd: Hij had zich de pestpokken gewerkt terwijl hij uitlegt hoe hij zichzelf onder handen had genomen sloeg hij, om de toen gemaakte voornemens te benadrukken telkens met zijn wijsvinger op de rand van mijn tafel en het was gelukt. Voor het eerst verheft Ivan zijn stem, die bij "heel erg groot" zelfs even schalt in de kamer.

Daarvan werd een matras het is een boarding school , kleren en boeken gekocht en was er 50 euro voor het schoolgeld over. Dat was 53 euro te weinig. Hij was toch toegelaten want de koffieoogst was aanstaande en dan zouden ze de rest betalen. Op school ging het goed sinds februari. Een jongen van het dorp zat in de vierde, die heeft hem alle regels en gevaren uitgelegd en zo zat hij prima, tot deze maand bleek dat de koffiebonen te laat rijp zullen zijn.

Nu moesten ze de resterende 53 euro eerst lenen. In september zal de koffie zeker verkocht zijn en was het geld er. Inmiddels zat hij weer thuis. Hij bijt op zijn lip maar begint niet te huilen. Nou wat denken jullie, wat heeft deze Hollandse jongen gedaan? Nou vooruit ik ga je dat geld lenen. Ik heb op dat moment geen enkele verandering aan Ivans gezichtsuitdrukking gezien.

Ik pakte een servetje en zei schrijf op: Dan nog eens in cijfers. Er is geen rente. Wanneer kun je terugbetalen? Weet je dat nou wel zeker? Dan begint de nieuwe schoolperiode en moet je weer nieuw schoolgeld betalen.

Kun je dan mij en de school tegelijk betalen? OK 1 oktober via father Piet. Na nog wat blokfluitles zette ik hem eruit, ik moest boodschappen doen.

Ik wist ook niet of hij van zichzelf moest wachten tot ik het sein gaf. Vraag ik, bedelend om de emotionele beloning voor de goede gever althans van de rente en het buitengewoon hoge risico. Ja, zegt hij met zijn pokerface. Dat is eerlijk gezegd eigenlijk ook absoluut geen moeite. Zou hij eenmaal uit mijn zicht net als Sam van vreugde een rennende vogel worden? Waarom leen ik het? Waarom geef ik het niet? Nou daar vind ik niks aan. Dan komen ze terug om meer te vragen.

Nu komen ze niet terug, dan leer ik iets of ze komen terug om te betalen en dan heb ik een relatie opgebouwd. Daar heb ik dus gewoon meer aan. Er zit voor mij geen opvoedende motivatie bij. Ik wil alleen weten wie zijn woord houdt en wie niet. En bij Ivan is mijn verwachting, door de stemverheffing en het wijsvingertje niet laag. Get nee, niet naar de mis. Trouwens ik word weer niet goed wakker.

Er is aan de bananen in de val gezeten maar er ontbreekt er geeneen. Dat was dus zeker niet Dutroux. Ik had stevige buikpijn vannacht na het nemen van alle malaria pillen. Zeker te weinig in de maag. Tot overmaat van ramp heb ik met mijn niet goed wakker worden alle verschijnselen van missionaris Kaanders in het boek van Moses Isegawa die slaapziekte had opgelopen, nota bene in Jinja: In het heetst van de strijd tegen het heidendom, de polygamie Moses schrijft elders dat hij zelf in die tijd drie vrouwen wilde Ja, ja, dat was toen inderdaad niet niks.

Geen mens woonde er meer aan het begin van de twintigste eeuw langs een 80 km lange strook aan de kust, veertig km diep. De provincie Noord Holland.

Iedereen dood of weggetrokken. En nu nog hangen overal zenuwachtige van muskietennet gespannen kooitjes om ze te vangen en de ontwikkeling van de populatie bij te houden. Ach nee, de oevers bij Jinja zijn ook niet de Oostelijke maar de Noordelijke oevers van het Victoriameer en ze zijn hier heel wat snuggerder dan de auteur van Abbessijnse Kronieken, namelijk ongeveer zo snugger als deze auteur zichzelf afschildert.

Als het waar is van al die slaag die Moses schrijft gekregen te hebben vraag je je af waarom er niet meer verstand uit zijn wonden is gekomen. Mensen tegen een symbolische vergoeding in je kaarten laten kijken, het stomste dat er is. Vooral als je duidelijk je echte kaarten wil verbergen en dat door je ijdelheid niet lukt. Kortom, hij mag dan Ugandees zijn, bij mij uit de buurt van Jinja komt Moses Isegawa duidelijk niet. Gisteravond naar Miss Margaret voor de afspraak straks: Er is een dikke taart van een dikke dertig.

Cousin sister Elizabeth, dochter van zoiets als een ex koning van Busoga. Moet ik nog precies navragen. Als een zak aardappelen die toch korte pootjes heeft waarmee ze citroen met water en bananen met notensaus naar haar mondopening brengt hangt ze achterover in een zwoegende leunstoel. Wij Nederlanders konden goed kaas maken, had ze gehoord. Ja, zei ik geanimeerd, daar zijn wij ik moest even aan de bisschop denken vreselijk goed in. De wegens verwaarlozing "weggelopen" tamagotsji van Davies was buiten al afgepakt geweest en weer terugveroverd door Margaret.

Hij is rood besmeurd met klei. Ik slaag er met behulp van het cursusboek in hem opnieuw en in de lokale tijd geboren te laten worden. Hij pliengelt "Happy birthday to you" en we kunnen hem weer voeren en stront ruimen. Vooral dat reukloze strontruimen zou voor Moses Isegawa iets geweldigs zijn. Hij moet een therapeutische tamagotsji krijgen. Als ik begin te verlangen naar iets spannenders dan dit gezit vraag ik Miss Margaret of ze morgen kan, zonder het haar reeds bekende doel te noemen.

Nu staat de aardappelzak ook op. We gaan naar mijn fiets op de veranda. Margaret haalt een sprei met kussens op de veranda waar de aardappelzak op neerzijgt.

Dan staan we ineens weer binnen en krijg ik een baseballpet van structuurstof in een van de kleuren van mijn bloes. Er verschijnt ineens een kolossaal rood overhemd, voor wie in Godsnaam gemaakt? Uit Canada, op haar verzoek voor mij meegenomen door haar broer. Hij gaat aan en past. Ik laat haar mijn nieuwe donkerrode zondagse broek zien van veertien euro veertig, net uit Main Street opgehaald.

Ze vond hem net zo mooi als father Brian maar die had tot mijn verwondering versteld gestaan van de prijs en de kwaliteit. Nou het sterft toch overal van die naaimachines, zeg ik. Ik schat hem zeker zeventig en hij is zijn hele leven in Afrika geweest. De broeken van de meeste missionarissen komen uit Europa, meest spijkerbroeken met een te laag kruis.

Jeans worden hier voornamelijk door hoeren gedragen. De broer van Proviah meldt zich voor een praatje. Hij had al om computerles gevraagd. Ik zie nog niet wat hij mij te bieden heeft en hij houdt zich zelf ook niet met die vraag bezig, dus heb ik er geen zin in. Ik moet hem natuurlijk niet tegen me krijgen, dus ik wil hem mijn tijd geven en hem de hoop niet laten verliezen.

Gelukkig komt even later Proviah zelf ook aanhuppelen en kan ik vertellen dat buiten haar aanwezigheid de prijs van het voor mijn staartjes bestelde kunsthaar was vervijfvoudigd. We moesten er maar even samen heen dacht ik. Proviah rent in haar klofje naar huis en komt weer buiten in een prachtige nauwe lange rok met dito hooggesloten bovenstukje, zeer licht grijs met zwarte motiefjes. Onderweg naar beneden even een lastige vraag: Nou niet in de kerk, hoogstens op mezelf, zei ik behoedzaam, in de hoop het zo voor de dochter van een bisschoppelijk functionaresse niet zo erg te maken dat ik buiten de markt terecht kom.

Nou zij ging nooit, op haar school was het elke dag raak en daar was ze strontziek van geworden. Ze deed er niet meer aan. Van de haarprijs ging niets af, maar er kwam wel Keltenrossig kunsthaar boven tafel dus dat wordt wat morgen bij de overbuurvrouw. Proviah zal er ook zijn want het moet natuurlijk worden zoals zij het wil.

Mijn imago, niet in de laatste plaats ten opzichte van mijzelf, hersteld. Of Proviah computerles nu wil? Er valt niets te douchen voor ik naast haar ga zitten want er is even geen water. Dat is iets vreemds: Haar eerste oefentekst in MSWord:. Bij de volgende les, het overschrijven van een bestaande file met een nieuwe versie, wordt dit aangevuld tot:.

The world seems crazy enough But life goes on. Bert hamminga is a very nice tall man. Uit mijn hoofd, vingers, schouders, overal beginnen ineens prachtige bloemen te groeien. Ik leg nog uit dat over het touchpad geen kleine veegjes gedaan moeten worden zoals bij het bezemen van een vloer maar een eenparig rechtlijnige streelbeweging met de wijsvinger op het doel af.

Daar blijkt ze heel goed in. Dan moet ze naar huis. Haar hand gaat omhoog voor zo'n klap als wij van onze schaatstrainers kennen als hun pupil na de finish tevreden langs komt glijden, maar als vanzelf pak ik de prachtige bruine hand en geef er een kusje op.

Morgen negen uur vervolg? Ja en daarna samen naar de overkant voor mijn staartjes. Dan rent ze weg. Doet de rest van Afrika er nog toe? De Ebonies spelen Daisy. Mijn fiets lijkt me daar niet safe. Geroutineerd tijg ik naar het eerste woonhuis, schudt de handen van alle vijftien gezinsleden, leg rustig tien keer mijn situatie uit zodat zij rustig tien keer kunnen zeggen dat ik vanzelf best hier mijn fiets mag zetten en ik zet hem neer, op slot tegen hun regenpijp.

Naast het toneel staat een TV scherm waarop een voorprogramma draait met passages uit hun soap serie op Uganda TV en reclame voor in de kranten als dubieus gekenmerkte banken en huidzalfjes.

Er staan microfoons op het podium, dat moet ook wel want er kunnen man in de platte zaal. De uitversterking is lang niet slecht. Margaret is een uur te laat, het begint een half uur te laat en dan is de zaal halfvol.

De bar achterin blijft tijdens de voorstelling gewoon open. Dat mag ook wel want pauzes zijn er niet en de voorstelling duurt vier en een half uur. Ik weet al hoe moeilijk ze kunnen doen over filmen dus meld mij en vertel over onze internationale festivals en toon mij, boef, bereid hun te promoten.

Zelfs nu moet nog ruggespraak worden gepleegd. Het is goed, al word ik later nogmaals door een meisje op agententoon over mijn video aangesproken, zij wordt echter tot de orde geroepen. Na het eerste uur is de zaal helemaal vol, het gaat dus net als in de kerk. De tijd is van gelei. Een Ugandese zuster, net in Engeland geweest, zat voor het begin naast mij onder de boom te wachten. Wij bespraken het regentonprobleem waarom maakt bijna niemand een regenton, het is toch een groot gemak en weinig werk.

Zij bleek de gedachte van de verschillen in tijdhorizon heel goed te begrijpen: En nu is nu, en later is veel later dan in Europa. Zonder aarzelen zegt ze: De toneelvoorstelling van vanmiddag zou dan voor een Ugandees 27 Engelse uren hebben geduurd!

Maar het zou ook betekenen dat een Ugandees voor zijn gevoel in een "Londens" uur zes uur werkt. Aan de andere kant: Niet alleen is het verdriet van werken hier dus veel groter en de vreugde van niets doen ook, maar de vreugde van het resultaat van je werk is zes keer zo ver weg. Om voor iets dat zo ver weg is nu te gaan sappelen Je kunt zelfs de grote krachten met die arrogantie verstoren en dan zijn de rapen gaar!

Werken voor een resultaat is dus volstrekt irrationeel. Als het dak lekt verzet je je bed, als je water nodig hebt ga je het halen, een regenton? Allemaal gevaarlijke arrogantie en nog vermoeiend ook. De tijd in Afrika is net zoiets als de aarde voor de angstige matrozen van Columbus: Voor vele Ugandezen is het eind van de tijd een dag of twee, drie. Hoewel ik tegen Ugandezen vaak met daverend succes de anekdote vertel dat ze mij op mijn 25e bij mijn eerste baantje vertelden wat mijn pensioen zou zijn denk ik dat wij westerlingen in de praktijk ook niet veel verder dan een jaar gaan met dan nog wel enkele algemene zelfbeperkingen strekkende tot een redelijke reservepositie aan het eind van dat jaar.

Zelfs westerse bedrijven denken nooit veel verder dan vier jaar vooruit, althans niet precies. Tussen de binnendruppelende mensen een bruine edelsteen: Of ik even wil betalen. Jackie ziet er weer prachtig uit, een lange dunne rok en een lang rood jasje er boven.

Veel kleiner dan ik is ze niet meer. Ik ga af en toe naar de Starcom om te zien of er een fax voor mij is en voor elke dag staat er wel een fax genoteerd voor Jackie Nankya van ene Richard. Ze komt niet helemaal dagelijks ophalen blijkens haar handtekeningen maar toch wel vaak.

Dit gezelschap kent de Koot en Bie truc van praten tegen jezelf: Dit alles technisch zeer aanvaardbaar. De spelers zijn natuurlijk beter dan de Nederlandse maar dat is niets bijzonders, dat is op de hele wereld zo: Als je alleen al kleine Davies Nankya van vier zogenaamd wakker ziet worden nadat hij middels geveinsde slaap heeft getracht aan het innemen van medicijnen te ontkomen!

Een vrouw wordt blind bij de moord op haar man. Familie van stad en platteland tracht haar bezittingen te bemachtigen met list en bedrog. Uiteindelijk blijkt haar blindheid voorgewend.

Voor wat er Afrikaans aan is moet je naar de invulling gaan kijken, bijvoorbeeld het probleem van naar de stad getrokken en rijk er geworden mensen met de op het platteland achtergebleven familie levert regelmatig gejoel van herkenning op: De plattelandstak wordt boos en zet witchcraft in hier wordt de heks aangedikt -letterlijk, namelijk met kranten in de broek- als een achterlijk mens waar lekker om gelachen kan worden.

De arme vrouwen van het platteland hebben steevast dikke billen en grote borsten , de stadsmensen voldoen aan het westerse vormenpalet. Maar op themaniveau is er niets wat voor ons een probleem is.

Ze kunnen zo naar Nederland. Het zou voor Nederlanders ook leerzaam zijn van de sociale vaardigheden van de Afrikanen kennis te nemen.

Afrikanen hebben daar een duidelijke voorsprong in ten opzichte van de gemiddelde westerling. Dat is natuurlijk ook geen eerlijke vergelijking. Afrikanen hebben er, omdat ze minder tijd besteden aan het leren van technische vaardigheden, veel meer tijd voor. Wat doen ze in de tijd dat wij westerlingen ons bezighouden met het verwerven van technische vaardigheden in hogere opleidingen? Ze zitten bij elkaar. Dat levert wel degelijk iets op.

Bij sociale vaardigheden gaat het, zoals iedereen weet, om het kunnen spelen van rollen, het ontwikkelen van communicatief gedrag dat het doel van persoonlijk expressie ontstijgt en een nauwkeurig beoogd effect heeft op de ander en het is logisch dat de Afrikaan daarin de meeste westerlingen met gemak verslaat.

Ik had zoiets vroeger al eens gelezen bij Hobbes , maar ik vond het zo idioot dat ik het niet wou geloven: Er wordt in het theater ook veel gezongen en geswongen maar dat is allemaal playback met overigens uitstekende geluidskwaliteit. Er wordt niet alleen naar de bar gelopen, ook wordt luid de naam van iemand geroepen waar een acteur krachtens zijn rol niet op behoort te kunnen komen en wordt iemand van achteren belaagd dan zijn de waarschuwingskreten niet van de lucht.

Mijn fiets staat er nog met een plastic zak, over het zadel gedaan vanwege de regenbui! Dit brengt mij op enkele gerelateerde gebeurtenissen die ik vergeten ben op te schrijven: Ik werd mooi wel gewaarschuwd. Ik moet aannemen dat die vrouw ook wel besefte dat er heel goed een jaarsalaris voor haar in zou kunnen zitten. Die sprong achter de naaimachine vandaan en sprintte met de rugzak achter mij aan. Dan hoor je bij hen, ook al kennen ze je nog maar net. Als je er hier bij hoort is dat een dermate onvoorwaardelijk als eigen beschouwd worden dat je als bleke een onbeschrijflijke gelukzaligheid ervaart van iets dat wij misschien ook ooit gehad hebben maar wat bij ons volkomen verloren is gegaan.

Ja ik weet het, ze schieten je ook dood voor een piek maar daar heb ik het nu even niet over. Ik heb het nu even over de in een Europese stad dolende eenzame die nergens onvoorwaardelijk welkom is, altijd op zijn tellen moet passen en die zich hier met een aanloop en een luide krijs van babygeluk op andermans bed laat vallen.

Bij het binnentreden van supermarkt Laki Modja komt het gesprek op mijn Keltenrasta die in de planning ligt. Het gezicht van Miss Margaret betrekt.

Ze blijft in de ingang van de winkel staan, Jackie en Davies geduldig achter haar in de rij, om uit te leggen dat ik nu zo mooi ben en zelfs Jackie vindt dit mooier. Nu weet ik stiekem dat haar vijftienjarige slanke boomlange zelfgekweekte langbenige rondborstige zwartbruine perzik-Miss Busoga maagd geen enkele interesse in mij toont en dagelijks naar de Starcom loopt voor faxen van haar Richard.

Jackie aankijkend zeg ik tegen Miss Margaret dat dit een boeiend onderwerp is maar dat we nu eerst boodschappen gaan doen. Jackie laat al haar hagelwitte tanden zien, boven en beneden, van uiterst links, via het midden, tot het achterste eind van de rechterkant. Nou ja alle voorraden weer aangevuld. Dag Davies, dag Margaret, dag Jackie. Heerlijk, als je er eenmaal aan gewend bent. Ik zit al sinds de ochtendschemering op de loer voor Dutroux die nu toch uit mijn val gegeten lijkt te hebben.

De door mij bij Kafuko pleegzoon Kiganda bestelde ladder die mij de toegang verschaft tot Dutrouxs riante dakslaapplaats met uitzicht op Victoriameer, gisterenavond nog niet aanwezig, blijkt nu in de tuin te liggen. Loodzwaar, maar mijn vrees voor gewoon opgespijkerde sporten bleek niet bewaarheid: Gisterochtend versliep ik mij en werd pas een half uur voor de afgesproken computerles van Proviah wakker.

Toen ik met mijn thee uit de keuken kwam zat ze al aan mijn tafel. Ik meende er goed aan te doen de betovering van de Encyclopedia Britannica in stelling te brengen. Wat wilde ze weten? Ze wist niks te weten. Ik zeg, typ maar eens in "Dar es Salaam". Zo gaan we verder waarbij ze gelukkig weer fout met haar wijsvinger over het touchpad bezemt zodat dit even rustig op de binnenkant van mijn onderarm moet worden geoefend.

Ze maakt snel vooruitgang dus na een minuutje of tien intensief oefenen heeft ze het onder de knie. Zelf dacht ze het al eerder te kunnen. Er zijn evenwel nu eenmaal dingen die je meteen vanaf het begin helemaal goed moet leren doen om er later niet mee in de problemen te komen.

Ik moet bekennen dat ik me niet helemaal kan herinneren wat ze verder nog in de encyclopedie heeft opgezocht maar dra zei ze dat het tien uur was, tijd om naar de overkant te gaan voor mijn Keltenvlechtjes. Daar had ik nog helemaal niet aan gedacht!

Onze vlechtster bleek naar het ziekenhuis met een "gebroken pink". Dat bleek gelukkig later wat minder erg: Proviah stelt voor mij meteen naar een vlechtster in de stad te brengen en mij dan aan het eind weer op te komen halen. De gedachte om Proviah, mijn beoogd gezelschap tijdens de barre urenlange zit, tevens bijsturend zodra het niet naar haar zin zou worden, het hele middenstuk van de vlechterij te moeten missen doet mij de moed in de schoenen zinken.

Zullen we het niet morgen doen? Vandaag kan ik met Piet en zijn familie mee naar een stukje oerwoud dat nog over is langs de weg naar Kampala, en voor het toerisme is opengesteld.

Toegang zonder Ugandees paspoort: Op weg naar huis ligt er weer eens een nog rokende tankauto om de kop zijn olie uit te gieten in een sloot. De chauffeur staat er beteuterd naast. Nou God, dat heb je weer mooi versierd, grinnik ik in gedachten. Ach ja, God is ook maar een mens. Om vijf uur in het pikkedonker rammelt de val stevig. Ik had geen ochtendwake gepland want gisteren was Dutroux de hele periode tussen Dit moet haast wel Dutroux zijn geweest, constateer ik na uitgeslapen te zijn: Als het licht is laat hij ze liggen, hij heeft kennelijk nu het plan opgevat gewoon in het donker van mijn bananen te gaan ontbijten.

Het schrijven valt mij moeilijk, ik word gestoord door een heftig circulerende hormoonhuishouding. De lezer zal onmiddellijk begrijpen dat het er dus nog niet van gekomen is. Tevens twijfel ik of Proviah zich wenst te begeven in verdere proefondervindelijkheden met haar nice tall man. Niets is lastiger dan, eenmaal op koers, het geloof in de kust aan de horizon op te geven. En dat terwijl het me zonder haar op deze fantastische oceaan zo goed beviel.

Gisteren dus half zes op, geen Dutroux, om negen uur volgens afspraak naar Proviah wegens de Keltenvlechtjes. Ze moet nog even afstrijken. Ik houd de mooiste van haar tegen mijn wang.

O die drukken we wel even af. Ik vergeet hem, maar ze blijkt hem later zelf in haar zak te hebben gestoken. Giechelend willen ze hem stiekem drukken terwijl de invalide vrouw haar inderdaad merkwaardig aandoende zaakjes aan het regelen is en bij de bodaboda klaar staat om mee naar mijn huis te gaan want dit is zwart.

Ik stel voor dat ik haar gewoon zeg dat ons plan veranderd is, zo gezegd zo gedaan en Grace weet wel iets beters, hetgeen mijn vlechthok van de vorige keer in de nis blijkt te zijn. Ik heb weer dezelfde vlechtster, wederom stopt ze niet tot het af is, dat is dus deze keer vier uur volcontinu want, roep ik trots door de nis, ik ben nu ook professional, dus opstaan voor een rekoefening uit mijn zit op de grond tussen de dijen van de achter mij op een krukje zittende vlechtster is nu beneden mijn stand.

Proviah hecht geen kunsthaar aan want dat is waar het echt op aan komt. Wel gaat ze meehelpen vlechten. Naast mij zit een vrouw op de grond met de benen onder zich gevouwen naar haar vlechtster toe, het hoofd op haar dijen, de ogen half gesloten.

Dat wordt een soort aspergeakker, telkens een scheiding waar de hoofdhuid zichtbaar is en dan weer een rug met kunsthaar bijeengevlochten haar. De drie dames hebben vier uur voor mij nodig, dus eigenlijk zestien uur werk. Grace vertelt dat de dames zelfs bezoek krijgen van parlementsleden die ervoor uit Kampala komen.

Dit wil er voor mij zelfs van een New Vision journaliste niet in. Dan kunnen ze toch verhuizen uit dit vanaf de straat een bezemhok lijkend afgebladderde alkoofje van anderhalf bij vier, gelegen naast een half afgebroken schuur en een braakliggend terrein? Nee daar zitten ze voor de lage gemeentebelasting. Ik verklaar Grace dat het me nog niet helemaal lukt haar te geloven maar dat ik eraan werk. De staatsgeheimen van Uganda in de hoofden die alhier urenlang vaak zelfs twee dagen aaneen op de dijen van de vlechtsters gevleid liggen?

Of moet ik mijn idee over Ugandese parlementsleden bijstellen? Zouden ze meer op die onbenullen en tuthola's in het Nederlandse parlement lijken? Ik wilde er de eerste keer heen om eens te zien wat dit is en ik lijkt boter bij de vis te hebben gekregen. Grace is naar de New Vision vlakbij, Proviah heeft de foto al weggebracht en komt terug met ijsjes. Het haar wordt iets boven de schouders afgeknipt, puntjes versmolten met heet water en ik loop naar de spiegel.

Het roodbruine kunsthaar blijkt bij vlechting de okerkleur te krijgen van de koorden van die sjieke gordijnen die in Franse paleizen hangen.

Met haar heeft dit van honderd meter al niets meer te maken. Ik heb immers Proviah en die vind het mooi geworden. Wat kan het verder schelen? Zullen we naar de Sailing Club? Ik wil haar hand nemen maar in de hand aan mijn kant heeft ze steeds een zakdoek. Slim dat is wel aardig, maar anderzijds slecht voor mijn ego natuurlijk.

Op het gras onder de boom van de Sailing Club gaat ze met een verveeld gezicht met de rug naar het meer zitten. Dit is hier een pokketent, vindt ze. Ik zit tegenover haar, gezicht naar het meer. Ze kijkt systematisch somber langs mij heen, ongeduldig. Of maken ze nog een terugtrekkende beweging ook? Nee, het ging uit-ste-kend. Alleen wat lang moeten wachten bij het vlechten. Ze blijft langs mij heen kijken. Ik verzin van alles, tot en met de gedachte dat ze de pest heeft aan rijke blanke lullen die zich op hun actie voorbereiden door de meisjes eerst naar deze plek te brengen, bastion van blanke rijkdom.

Een grijze zware stolp wordt door een God die mij kennelijk, en waarschijnlijk terecht voor overjarige kaas houdt over mij heen geplaatst. De lucht binnen wordt snel benauwd, de boel beslaat en daar zit ik, een onvrijwillig Turks bad.

Ik wil naar Nederland, naar mijn geleende hangmat die sinds de diefstal van mijn mooie bank door mijn charmante doch heetgebakerde, jeugdige Slavische voormalige echtgenote Olga, met wie ik in een dramatische scheiding lig met veel Russische vuur- en vlamverschijnselen, mijn zitkamer vult. Op bed liggen TV kijken. Wat moet ik hier in Afrika. Ik wil de ster van de show zijn en niet voor Piet Jan snot met die maffe Keltenvlechtjes tegenover een stuurs bakvisje zitten.

Clair, oobster van de Sailing Club, komt het eten brengen. You did it again? Ze wist het nog van de vorige keer. Clair is voor haar doen uiterst formeel en kijkt mij ook niet aan met haar vrolijke ogen zoals ze anders altijd doet. Tsja meneer heeft een meisje meegenomen. Ja hoe vind je het? Klinkt ik hol vanuit mijn stolp.

Haar korte plichtmatig positieve reactie met afgewende ogen kan ik mij niet meer herinneren. In een poging uit mijn stolp te breken zeg ik met een moeizaam op mijn gezicht geboetseerde lach: Er wordt niet eens teruggelachen. Mijn spel is uit. Ik heb hier op aarde niets meer te zoeken. Ik zit hier voor paal.

Absoluut in de zin van Hegel. Who takes us to town? Ik ram nogmaals tegen de binnenkant van mijn stolp: Ik richt mij tot de jongen naast hem en ik zeg: Men mompelt zachtjes muzungu tegen Proviah en de hele club blijft eensgezind op duizend staan. Ik giet valse kracht in mijn stem, bonkend tegen mijn stolp: Gewoontegetrouw zet ik de twee passen richting reisdoel die genoeg horen te zijn voor een tegenbod van vijfhonderd zodat we op de marktprijs van driehonderd kunnen afmaken.

Maar ze laten ons lopen. Riskeert die muzungu ruzie met zijn meisje? Wel degelijk, mijne heren! Met een stevige pas erin, Proviah een halve meter achter mij aan lopen we naar Main Street. We komen een colonne gehandboeide jongens onder leiding van hun gevangenisbewaarders tegen. Het is maar vijf minuten, roept Proviah opgewekt als we er zijn. Proviah, hier is geld voor de bodaboda naar huis, ik moet nog even naar Bugembe. Nee we moeten langs de fotozaak want je foto is klaar. Ik krijg haar foto, o, o, wat ben je mooi, voel de stolp weer aankomen en berg hem zo snel mogelijk weg.

Haar eigen formaat had ze niet groot genoeg gevonden voor mij, ze had hem flink laten vergroten. Ik naar het busstation. De kip met friet die ze over heeft wordt eerst naar Grace gebracht maar die is erop uitgestuurd. In een winkel zitten kennelijk de familieleden die er als eerstvolgende voor in aanmerking komen.

Ze gaat nog helemaal mee door een lange steeg waarachter het busstation zichtbaar is, zegt dag op drie meter afstand, draait zich om, ik ook en vraagt in deze ruggelingse positie: Op weg naar het busstation vraag ik mij af of dit wel in mijn dagboek kan. Hoe moet dat nu met mijn imago? Nu ik het overlees denk ik: Voor 32 cent ben je in Bugembe, blijkt.

Dus dat geld vragen "voor de taxi" van Miss Margaret was ook meer symbolisch. Geld vragen moet voor "iets" zijn. Dat "iets" dient aan bepaalde eisen van beleefdheid te voldoen: Jackie en Davies hebben allebei van mij "schoolgeld" gekregen. Toch voel ik me er niet zeker van dat Davies echt op een school zit. Elders constateer ik dat men het debiteren van zielige verhalen tot in de puntjes beheerst: Een verfraaing van het geheel is dan bijvoorbeeld dat het geld er wel was geweest maar op weg van de bank naar huis, apotheek of begrafenisondernemer was men jammerlijk beroofd.

Op dit punt zoekt men gewoon de grenzen die de muzungu stelt. Kleintjes die het spel nog moeten leren gaan op een holletje naar hem toe en roepen eenvoudigweg "gimmiemoney! De muzungu is bang dat hij bij weigering een harteloze krent zal worden gevonden. Maar daar hoeft hij niet bang voor te zijn, want dat gebeurt niet. Er wordt gewoon geconstateerd: En dat schijnt net zoiets te zijn als dat het ophoudt met regenen.

Het kan toch ook niet altijd regenen. Dit besef heeft mij op het spoor gezet van een nieuwe politiek: Dat is een goed vol te houden smoes. Je kunt hem, indien opportuun, zoals met name wanneer een gesprekspartner zich in een geldvraag met lange aanloop begeeft, geheel volgens de gewoonte op de vereiste lengte brengen door naar believen te detailleren met quasi vertrouwelijke krullen. Pas als ik denk dat iemand ook iets voor mij doet betaal ik. Dat doe ik dan in verhouding, hun verhouding, te weten, niet mijn verhouding.

Voor rente en risico wens ik een resultaat in de vorm van bijvoorbeeld kennis en relaties of andere emolumenten. Beide partijen dienen voordeel te hebben, ik voer geen eendjes meer. Met haar liefste glimlach komt Margaret mij tegemoet en drukt zich tegen mij aan. Ben je niet boos om mijn haar? Ik herinner mij haar harde kinspiertjes bij de ingang van de Laki Modja.

Zoals gewoonlijk mag ik gaan zitten en verdwijnt ze naar achteren. Dit ken ik, ik ga lekker plat op de bank en doe een tukje, af en toe gewekt door Davies die een nieuwtje heeft of een praatje wil maken. Jackie komt nog even terug om voor zichzelf een kopje thee in te schenken.

Als ze schuin van mij af staat, de schenkschouder hoog, met dat prachtige zwarte boonvormige hoofd, realiseer ik me dat die slanke vrouwensilhouetten van de batikkunstenaars misschien gestileerd lijken maar het helemaal niet zijn.

Dat moet haast wel. Ik versta er niets van. Het lijkt erop dat hij over een doortrapte schurk spreekt die heel slim iets voor elkaar probeert te krijgen en wij moeten de handen ineen slaan om hier een stokje voor te steken. Soms spreekt hij luid, zijn wijsvinger met gestrekte arm naar buiten prikkend, dan weer zacht, naar ik vermoed kond doend van wat de schurk achter onze ruggen doet. De vijand drukt geld achterover, of koopt stemmen, zoveel is duidelijk. Hij weet van geen ophouden.

Ik vind het een zak. Hij lijkt me minstens even lelijk als de types waar hij over praat. Er spreekt geen enkele levensvreugde uit de verkramptheid van zijn voortdurend gespannen kankerende lichaam. Kan deze man slapen zonder tien borrels?

Na drie kwartier begin ik naar mijn eigen huisje te verlangen en pak mijn rugzak. Margaret zegt blijf, hij gaat zo weg. Dat ken ik maar ik blijf. Als hij eindelijk weg is krijg ik twee grote trommels vol cake. De man is ouderling van achter Iganga en het ging over de bisschop ad interim, een Griek, werkend voor de CIA. Hoe weet je dat? De Griek verduistert collectegeld, staat een oplossing voor de benoeming van de nieuwe bisschop van Busoga of Bugembe?

Ook de vreselijke Rev. Lubogo , bishop elect, de braller die mij op fluistertoon een studiebeurs voor hemzelf naar Nederland vroeg, en anders geld "voor de studie van zijn zoon" en anders vijftig piek en anders vijfentwintig piek en die naar mijn idee niet erg begaan is met het wel en wee van kathedraal en gemeente, staat bij Miss Margaret goed aangeschreven. Hij geeft de zielen der mensen rust en dat zonder salaris althans dit geloven mensen waaronder Miss Margaret. Maar goed, Lubogo zit zeker niet bij de CIA, dat leert al de eerste blik die men op zijn bolle gelaat en zijn afgesloten telefoon werpt.

Miss Margaret zit in de kerkeraad vandaar dat zij voorwerp van de lobby van spraakmans was. Ik vertrek met de minibus. De hele bus blijft staan en er volgt overleg tussen Margaret en de chauffeur. De jongen wordt door de chauffeur weggestuurd en ik moet binnenkomen. Hiermee kan Margaret akkoord gaan. Dreigde ik slachtoffer te worden van rassendiscriminatie?

De zaak werd dus ook door de chauffeur op andere gronden dan het verlies van een klant als onaanvaardbaar beschouwd. Wat zei die, sis ik begerig. Margaret wil het niet zeggen. Ik kom smerig en plakkerig thuis. De douche heeft geen druk. De andere kraan werkt wel, ik vul een teil en was me erin. Ik kijk nog eens in de spiegel. Eigenlijk valt het wel mee. Beetje zoals die Egyptische sarcofagen er uit zien maar dan oker. Zonder bril staat het misschien beter.

Ik doe mijn lenzen in en kijk nog eens. Helemaal niet gek eigenlijk. Maar eens kijken hoe erg mijn was ligt te broeien die vanmorgen bij Piet in de machine is gedaan. Natuurlijk moet ik mij keurig opnieuw aan iedereen voorstellen want iedereen houdt stug vol mij niet te herkennen. Nou niks broeien, Piet heeft mijn was opgehangen, Piets familie, op vakantie en te gast, hebben gevouwen en het ligt keurig klaar.

Ik kan daar gelukkig meteen de cake van Miss Margaret tegenover stellen. Dan geheel in stijl naar de familie van Proviah op de hoek want daar staat nog mijn fiets. Bij binnenkomst ben ik een groot succes bij de aanwezige drie broers en drie zussen en moeder Mary. Ga zitten wat wil je? Er ontspint zich een levendig gesprek over Afrika en Europa tussen Grace, Mary en mij, de rest luistert.

Grace, de journaliste, zit naast mij op de bank en slaat steeds op mijn dij om haar woorden kracht bij te zetten. Ik herinner mij de situatie maar niet haar aanwezigheid. Wij zijn het er allemaal over eens: Daarom zijn ze vaak te laat en minder rijk. Dat hebben wij er allemaal graag voor over. Proviah zit eerst ver weg voor de televisie, komt later aan de overkant van mij in de kring, zegt niets.

Houdt zich voornamelijk bezig met giechelen als haar moeder iets zegt. Als ik vraag waarom, zegt ze dat haar moeder praat over dingen die toch niet kunnen zoals hier en daar een beetje meer "Europese" organisatie in deze contreien. Grace en Mary begrijpen precies met wat voor problemen ik mij bezighoud. Ze denken er duidelijk zelf ook over na.

In een keer voel ik me vreselijk thuis in deze familie. Met mijn neus in de boter: Die zag er ook absoluut niet uit. Maar op wie ben ik verliefd? Het is een diffuus gevoel. Ik ben verliefd op Afrika.

Het heeft, als ik naar mijn plaatje kijk, dezelfde idiote gevolgen als verliefdheid op een vrouw, maar net als dan zal me dat ook nu worst wezen.

Het incident vanmorgen om vijf uur betrof het volgende: Dutroux had het deurtje van het konijnenhok in mijn tuin gevonden en de konijnen losgelaten. Die deur zit onder twee lappen welke door hem waren opgetild. De grendels waren open maar dat maakt niet uit, hij weet toch waarschijnlijk al wel wat een grendel is want hij drinkt inmiddels ook gewoon uit de kraan.

Heeft hij ons zien doen. Hij doet hem ook weer dicht, zeggen ze. Dit incident vond dus in het stikdonker plaats. Tot mijn verbazing word ik gewezen op een TL buis aan de gevel waaraan mijn val gelegen is, zoek en vind binnen de schakelaar. Ze had het in de buurt gehoord. Het is wel duidelijk: De vraag is wanneer deze informatie bij de verkeerde types terechtkomt. Proviah, ik heb last van mijn rug, zeg ik. Ze wijst op mijn kaart van Jinja de sauna aan.

Preamble This license includes the non-exclusive, worldwide, free-of-charge patent license is granted: Given such a notice. Let op dan leggen we het uit. Bezoekers van websites krijgen te maken met cookies. Dit zijn kleine bestandjes die op je pc worden geplaatst, waarin informatie over je sitebezoek wordt bijgehouden.

Ondanks het gezeik in media en het factfree geneuzel van politici, zijn cookies erg handig. Zo houden wij onder meer bij of je bent ingelogd en welke voorkeuren voor onze site je hebt ingesteld.

Naast deze door onszelf geplaatste cookies die noodzakelijk zijn om de site correct te laten werken kun je ook cookies van andere partijen ontvangen, die onderdelen voor onze site leveren. Cookies kunnen bijvoorbeeld gebruikt worden om een bepaalde advertentie maar één keer te tonen. Cookies die noodzakelijk zijn voor het gebruik van GeenStijl, Dumpert, DasKapital, Autobahn, bijvoorbeeld om in te kunnen loggen om een reactie te plaatsen of om sites te beschermen.

Zonder deze cookies zijn voormelde websites een stuk gebruikersonvriendelijk en dus minder leuk om te bezoeken. Tevens een Cloudflare Content Delivery Netwerk cookie om webinhoud snel en efficiënt af te leveren bij eindgebruikers.

Dat zeiden we dus al. Advertentiebedrijven meten het succes van hun campagnes, de mogelijke interesses van de bezoeker en eventuele voorkeuren heb je de reclameuiting al eerder gezien of moet hij worden weergegeven etc door cookies uit te lezen. Heeft een advertentiebedrijf banners op meerdere websites dan kunnen de gegevens van deze websites worden gecombineerd om een beter profiel op te stellen.

Zo kunnen adverteerders hun cookies op meerdere sites plaatsen en zo een gedetailleerd beeld krijgen van de interesses van de gebruiker. Hiermee kunnen gerichter en relevantere advertenties worden weergegeven. Zo kun je na het bezoeken van een webwinkel op andere sites banners krijgen met juist de door jezelf bekeken producten of soortgelijke producten.

De websitehouder kan die cookies overigens  niet  inzien. Je hoeft niet bang te zijn voor deze bedrijven. Ze zijn best lief. En leren is leuk. Om onze bezoekersstatistieken bij te houden maken we gebruik van Google Analytics. Dit systeem houdt bij welke pagina's onze bezoekers bekijken, waar zij vandaan komen en op klikken, welke browser en schermresolutie ze gebruiken en nog veel meer. Deze informatie gebruiken we om een beter beeld te krijgen van onze bezoekers en om onze site hierop te optimaliseren.

Zo worden onze websites nog veel superduper leuker om aan te klikken dan voorheen. Google, die deze dienst levert, gebruikt de informatie om een relevant, anoniem advertentieprofiel op te bouwen waarmee men gerichter advertenties kan aanbieden. Naast bovenstaande zijn er meer onderdelen die een cookie kunnen opleveren. Veelal worden deze gebruikt door de content-partners om te analyseren op welke sites hun gebruikers actief zijn en hoe hun diensten presteren.

Denk hierbij aan filmpjes van bijvoorbeeld YouTube, foto's van diensten als Imgur, Tumblr of picasa, en 'like' knoppen van sociale mediasites als Twitter en Facebook. Deze websites schijnen best wel een beetje populair te zijn dus we dachten: Wil je nou echt nog meer weten?

Ja, door hier te klikken ga ik akkoord met de cookies, scripts en webbeacons die via NewsMedia Websites GeenStijl, Dumpert, Das Kapital en Autobahn geplaatst kunnen worden.

Ik begrijp dat deze cookies, scripts en webbeacons door NewsMedia Websites en door derden geplaatst kunnen worden voor functionele en analytische doeleinden, voor social media, om mij advertenties te tonen, mijn surfgedrag te volgen of gewoon omdat men daar zin in heeft. Ik ga er ook mee akkoord dat met behulp van deze cookies, scripts en webbeacons persoonsgegevens over mij kunnen worden verwerkt voor deze doeleinden.

Ondanks dat ik op de rest van het internet prima mijn eigen privacy kan regelen of er simpelweg niet om geef, ben ik dankbaar dat de overheid mij overal op het Nederlandse web van dit soort nep-privacy-beschermings­stickers voorziet.

Scroll omlaag voor meer informatie. Moe van dit soort popups?




incest dikke neger piemel

...







Turkse prive ontvangst stel zoekt trio


Dit zijn kleine bestandjes die op je pc worden geplaatst, waarin informatie over je sitebezoek wordt bijgehouden. Ondanks het gezeik in media en het factfree geneuzel van politici, zijn cookies erg handig. Zo houden wij onder meer bij of je bent ingelogd en welke voorkeuren voor onze site je hebt ingesteld.

Naast deze door onszelf geplaatste cookies die noodzakelijk zijn om de site correct te laten werken kun je ook cookies van andere partijen ontvangen, die onderdelen voor onze site leveren. Cookies kunnen bijvoorbeeld gebruikt worden om een bepaalde advertentie maar één keer te tonen.

Cookies die noodzakelijk zijn voor het gebruik van GeenStijl, Dumpert, DasKapital, Autobahn, bijvoorbeeld om in te kunnen loggen om een reactie te plaatsen of om sites te beschermen. Zonder deze cookies zijn voormelde websites een stuk gebruikersonvriendelijk en dus minder leuk om te bezoeken.

Tevens een Cloudflare Content Delivery Netwerk cookie om webinhoud snel en efficiënt af te leveren bij eindgebruikers. Dat zeiden we dus al. Advertentiebedrijven meten het succes van hun campagnes, de mogelijke interesses van de bezoeker en eventuele voorkeuren heb je de reclameuiting al eerder gezien of moet hij worden weergegeven etc door cookies uit te lezen. Heeft een advertentiebedrijf banners op meerdere websites dan kunnen de gegevens van deze websites worden gecombineerd om een beter profiel op te stellen.

Zo kunnen adverteerders hun cookies op meerdere sites plaatsen en zo een gedetailleerd beeld krijgen van de interesses van de gebruiker. Hiermee kunnen gerichter en relevantere advertenties worden weergegeven. Zo kun je na het bezoeken van een webwinkel op andere sites banners krijgen met juist de door jezelf bekeken producten of soortgelijke producten.

De websitehouder kan die cookies overigens  niet  inzien. Je hoeft niet bang te zijn voor deze bedrijven. Ze zijn best lief. En leren is leuk. Om onze bezoekersstatistieken bij te houden maken we gebruik van Google Analytics. Dit systeem houdt bij welke pagina's onze bezoekers bekijken, waar zij vandaan komen en op klikken, welke browser en schermresolutie ze gebruiken en nog veel meer. Deze informatie gebruiken we om een beter beeld te krijgen van onze bezoekers en om onze site hierop te optimaliseren.

Zo worden onze websites nog veel superduper leuker om aan te klikken dan voorheen. Google, die deze dienst levert, gebruikt de informatie om een relevant, anoniem advertentieprofiel op te bouwen waarmee men gerichter advertenties kan aanbieden. Naast bovenstaande zijn er meer onderdelen die een cookie kunnen opleveren.

Veelal worden deze gebruikt door de content-partners om te analyseren op welke sites hun gebruikers actief zijn en hoe hun diensten presteren. Dus je bent op enkele meter van de eendenren voorbij gekomen? Is er je iets speciaals opgevallen? Goed, kan je aan het Hof vertellen wat je gezien hebt?

Ik heb George gezien. Je hebt George gezien, de beschuldigde in dit proces? Kan je aan het Hof vertellen wat George aan het doen was? Wel, kan je het zeggen alstublieft?

Ik wil zeggen zijn penis. Je bent voorbij de eendenren gelopen, er was voldoende licht, je was nuchter, je ziet goed en je hebt duidelijk gezien wat je ons uitgelegd hebt? Heb je hem iets gezegd?

Wat heb je hem gezegd? Wat is je geboortedag? In wat was je op het moment van de botsing? Tast deze ziekte werkelijk je geheugen aan? Op welke manier tast ze je geheugen aan? Dat ben ik vergeten. Je bent dat vergeten. Kan je ons een voorbeeld geven van wat  je vergeten bent? Kan je ons zeggen wat het eerste was dat je man gezegd heeft toen hij die morgen wakker kwam?

En waarom ben je dan zo woedend geworden? Mijn naam is Susan. Waar heeft het ongeluk plaatsgehad? Ongeveer aan kilometer En waar bevindt zich kilometer ? Vermoedelijk tussen de kilometers en De jongste zoon, deze van 20 jaar, hoe oud is hij? Was je aanwezig toen je foto werd genomen? Was het jij of je broer die gedood werd tijdens de oorlog?

Heeft hij je gedood? Op welke afstand bevonden de voertuigen zich op het moment van de botsing? Je was daar tot je vertrok, is dat correct? Hoeveel maal heb je zelfmoord gepleegd? Zij had drie kinderen, niet? Dokter, hoeveel autopsies heb je verricht op doden? Al mijn autopsies zijn op doden verricht. Al je antwoorden moeten oraal zijn. Naar welke school ben je geweest?

Herinnert U zich op welk tijdstip je het lijk onderzocht  hebt? De autopsie is begonnen rond 20h Dennington was dan reeds overleden? Neen, hij zat op de tafel en vroeg zich af waarom ik een autopsie deed.

Dokter, heb je voor je de autopsie deed de pols gecontroleerd? Heb je de bloeddruk gecontroleerd? Heb je nagegaan of hij nog ademhaalde? Hoe kan je daar zeker van zijn, dokter? Om dat zijn hersenen in een bokaal op mijn bureau stonden. Maar kon de patient niet dan toch nog in leven zijn? Het is mogelijk dat hij nog in leven was en ergens elders  het beroep van advocaat uitoefende.

Een familie kannibalen houdt een gezellig feestje thuis. Grootmoeder staat in de keuken een mens te braden op traditionele wijze. Een van de kinderen vraagt: Waarop de kinderen allemaal tegelijk roepen: Een buiksprekende Belgische toerist wandelt door een stadje in de woestijn en ziet een Marokkaan zitten.

Mag ik er even mee praten? Hey hond, hoe gaat het? Gaat goed, en met jou? Marokkaan stomverbaasd Belg wijst naar Marokkaan: Is dit je baas?

Hoe behandelt hij je? Heel goed, ik krijg goed eten, hij gaat met me wandelen en neemt me elke week mee naar de oase om te spelen. Mag ik even tegen je paard spreken? Hey paard, hoe gaat het? Goeiedag Belg, met mij is alles OK, en met jou?

Marokkaan bijna in shock Belg wijst naar Marokkaan: Is dit je eigenaar? Zeer goed, hij gaat dagelijks met me rijden en ik krijg het beste haver. Mag ik even met je schaap spreken? Modern sprookje, Zit een giraffe in het bos een joint te draaien komt er plots een konijn voorbij gerend. Even later komen ze een olifant tegen die op het punt staat een gigantische lijn coke door z'n slurf op te snuiven.

Op het moment dat de drie voorbij komen, geeft ie het konijn een enorme klap tegen z'n bek. Het konijn land bewusteloos 3 meter verder in de struiken, waarop de giraffe en de olifant tegen de leeuw schreeuwen dat ie normaal moet doen. Een Amerikaanse GI soldaat komt al lopend op een kruispunt en ziet  er een  non staan. Even later komen twee MP's aangehold en vragen aan de  non: Nadat de MP's verdwenen zijn kruipt de soldaat onder de rok uit en zegt: Om verder de non nog een compliment te maken zegt hij: Er stort een vliegtuig neer in de Egyptische woestijn met daarin een Nederlander een Belg en een grote neger.

Ze kunnen niets doen want alles is kapot maar water hebben ze genoeg om te kunnen overleven voor een paar weken. Iedereen had heerlijk gegeten en zat helemaal vol. Weer een week later kregen ze weer hele erge honger dus de Belg pakt het mes hakt zijn hand eraf en geeft ieder weer een stukje. Weer een week verder en iedereen had weer honger , dus de grote neger staat op en maar zijn broek los.

Hij trekt zijn box naar beneden en er komt een lul te voorschijn van minimaal een meter lang. De Belg en N ederlander beginnen al te watertanden waarop de grote neger zegt: Een kerel staat aan te schuiven aan de kassa van zijn lokale supermarkt wanneer hij merkt dat de knappe blondine achter hem haar hand opsteekt en naar hem glimlacht.

Hij schrikt ervan dat zo'n bloedmooie jonge vrouw naar hem zou wuiven, en alhoewel ze hem niet vreemd lijkt kan hij haar toch niet thuisbrengen. Dus draait hij zich om en zegt vriendelijk: Er liep een man door 't Vondelpark in Amsterdam. Plotseling ziet hij een klein meisje wat wordt aangevallen door een pitbull. De man rent naar het meisje en begint te vechten met de pitbull. Uiteindelijk slaagde de man erin de hond te doden. De man heeft het leven gered van het meisje.

Een politieman zag dit op een afstandje allemaal gebeuren. Hij gaat naar de man en zegt, "Meneer, u bent een ware held! Morgen zal je in de kranten het volgende lezen: Er was eens een man die een meisje ten huwelijk vroeg het meisje zei "NEE" En de man leefde nog lang en gelukkig.

Na twee weken is de zoon weer thuis en brengt verslag uit: Op 4 kilometer hoogte schoof de sergeant de deur open,en sprongen de eerste enthousiastelingen meteen naar buiten. Ik bleef als laatste over en smeekte de sergeant,of ik alsjeblieft  in het vliegtuig mocht blijven. Hij werd woest en schreeuwde dat, als ik niet sprong, hij me er uit zou trappen! Hij wilde me beetpakken, maar ik greep een stang,en hield me zo stevig vast dat hij niets kon doen.

Nou op een gegeven moment riep de sergeant onze instructeur erbij. Dat is een neger, een reus Hij ging naast me staan, knoopte zijn gulp open en haalde zijn geslachtsdeel tevoorschijn.

Ik zweer het, die was minstens 30 cm lang, dik als een slaghout,en  een eikel ter grootte van een tennisbal. Even oefenen in het Nederlands Welke heks kijkt op welk Swatch polshorloge?

Which witch watch which Swatch watch? De man stemt er uiteindelijk in toe en gaat de kamer van zijn vrouw binnen. Zij koos een kwart liter haflvolle melk, een kartonnetje van  6 eieren,een karton fruitsap, een krop sla, een halve kilo koffie en  een pakje voorverpakt spek.

Terwijl ze haar karretje leeg aan het laden was, stond  achter haar een man die duidelijk dronken was, zorgvuldig maar  wiegelachtig te kijken terwijl ze de spullen op de kassaband legde. Ze keek nog eens naar haar zes artikelen op de kassaband,  zag hier echter totaal niets speciaals aan en antwoordde: Maar hoe heeft u dat zo kunnen  zien?

Jan gaat op vakantie naar het Midden-Oosten met zijn familie. Ook zijn schoonmoeder gaat mee Tijdens hun verblijf in Jeruzalem krijgt zijn schoonmoeder plots hoge koorts en, overlijdt midden in de nacht.

Jan gaat naar het consulaat om de nodige schikkingen te treffen voor de overbrenging van het stoffelijke overschot. De consul vertelt hem echter dat de overbrenging van het lichaam zeer kostelijk is. Hij raadt aan om het lichaam ter plaatse te laten begraven. Jan aarzelt geen moment: Hoeveel het ook moge kosten het lijk van mijn schoonmoeder mag hier niet blijven!

Mijnheer pastoor wint een reis naar Zwitserland voor 2 personen en vraagt moeder overste mee. Daar aangekomen zijn alle hotels volgeboekt behalve een waar de bruidssuite nog vrij is. Ze gaat dan maar akkoord en ze gaan naar de kamer.

Daar aangekomen vliegt moeder overste naar de venster, trekt ze open, neemt een handvol sneeuw, trekt hare rok omhoog en smeert sneeuw tussen haar benen. Na jarenlang door geweldige hoofdpijnen te zijn geteisterd, ging Piet eindelijk naar een dokter.

Na een langdurig onderzoek zei de dokter: Het goede nieuws is dat ik voor uw hoofdpijn een kuur heb. Het slechte nieuws is dat uw testikels zoveel druk op uw ruggengraat geven, dat het vreselijke hoofdpijnen veroorzaakt, en het enige wat ik kan doen, is u castreren om die druk weg te nemen.

Een leven zonder seks was niet erg aantrekkelijk, maar met zijn vreselijke hoofdpijnen had hij daar over het algemeen toch weinig zin in. Hij besloot om zich te laten castreren. Toen hij na de operatie het ziekenhuis uit liep, en voor het eerst intwintig jaar niet door hoofdpijnen werd geteisterd, voelde hij zich een heel ander mens, ondanks het feit dat hij iets miste.

Hij stond aan het begin van een nieuw leven. Om dat gevoel van een nieuw begin te vieren, besloot hij om een herenzaak in te gaan en een nieuw pak te kopen. Toen hij dus een herenzaak in liep zei hij tegen een ouwe verkoper dat hij een pak wilde kopen.

Och meneer, ik ben al 40 jaar in deze zaak en heb daar een hele goede kijk op. Piet paste een pak en keek in de spiegel. Het pak zat hem als gegoten. Piet was het daar mee eens. Na de schoenen, die perfect pasten, te hebben geprobeerd, zei de verkoper: Maat 34 is voor u te strak en drukt uw testikels tegen uw ruggengraat, iets wat vreselijke hoofdpijnen kan veroorzaken!!

Neen, zo morsen met zijn zaad. Een man heeft 6 kinderen en is trots op zijn prestatie. Hij is   zo trots op zichzelf dat hij zijn vrouw 'moeder van 6' noemt,    ondanks haar protest. Op een avond, gaan ze naar een feest. De man besluit dat het    tijd is om naar huis te gaan en kijkt of zijn vrouw ook klaar is om te vertrekken. Hij roept zo luid hij kan, "gaan we naar huis 'moeder van 6'? De kinderen van een lagere school krijgen les over moraal.

Ze  krijgen als opdracht thuis aan hun ouders te vragen een verhaal te  vertellen waaraan een moraal hangt. Wanneer ze terug in de klas komen, mogen ze vertellen wat ze gehoord  hebben. Op een dag hadden ze in de auto een mand eieren staan. Ze reden over  een grote bobbel in de weg, waardoor de eieren braken". Op een dag hadden ze wel twintig eitjes.

Ze verwachtten dus ook twintig kuikentjes. Ze verzorgden de eitjes  heel goed, maar er zijn er maar vijftien van uitgekomen". Dan vraagt de juf aan Anneke: Ons tante Francine woont in Amerika en is daar bij het leger.

Ze is piloot bij de luchtmacht en heeft meegevochten in Desert Storm. Op een dag werd haar vliegtuig geraakt en moest ze springen. Het enige dat ze bij had was een fles whisky, een machinegeweer en   een zakmes. Terwijl ze aan haar parachute bengelde, dronk ze de fles whisky  leeg, dan was ze die al kwijt. Toen ze beneden kwam, werd ze omsingeld door wel zeventig Irakezen. Ze pakte haar machinegeweer en schoot er vijftig van neer.

Toen waren haar kogels op. Met haar zakmes kon ze er nog vijftien doden, toen brak het mes af. De vijf laatste heeft ze met haar blote handen gedood. De juf kijkt Anneke ontdaan aan en vraagt na enige stilte: Getrouwd met een limburgse vrouw  Op een ochtend, in bed, luistert een man naar de radio, samen  met z'n  vrouw ,   een limburgse  "Vandaag verwachten we 10 cm sneeuw.

Gelieve jullie auto's aan   de straatkant met pare huisnummers te plaatsen om het de  sneeuwruimers te  vergemakkelijken. De vrouw springt uit bed en gaat haar auto  verplaatsen  naar de pare kant van de straat. De volgende ochtend, hetzelfde  scenario: De volgende ochtend luisteren ze weer naar de radio: Perplex bekijkt de vrouw haar echtgenoot en vraagt: Hij heeft niet gezegd aan welke straatzijde  wij  de  auto moeten plaatsen?

Het Pentagon vond dat het te veel generaals in dienst had en besliste er een paar met vervroegd pensioen te sturen. De eerste die het pensioenplan accepteerde vroeg om de afstand te meten tussen de tippen van zijn tenen en de bovenkant van zijn hoofd. De tweede vroeg om gemeten te worden tussen zijn boven zijn hoofd uitgestrekte handen en zijn tenen. Toen men de derde generaal vroeg waar ze moesten meten, zei hij tegen de meter van dienst: De medisch officier gaf het bevel: De officier plaatste het begin van de lintmeter tegen het topje van zijn penis en begon naar onder toe te werken.

Het is blauw en niet  zwaar? Een woord van 12 letters zonder  klinkers? Fokker vliegtuig dat in de modder  landen kan? Het geile zusje van Roodkapje. Het hangt achter een auto en begint met een  o? Het is rood en het slingert door de boom. Het is zwart, en als het uit de boom  valt is je kachel stuk. Het loopt dronken door  het bos? Het spreekt 1 woord frans  en neukt als een tijger? Het zit op het dak en  maakt muziek? Waarom  kaarten de Beatles nooit?

Wat doe je  als je schoonmoeder uitgaat? Wat doe je  als schoonmoeder tegen de ruit tikt? De wasmachine op centrifugeren  zetten. Wat is geel en als je het  in je oog krijgt ben je dood? Zegt de ene kip  "TOK". Waarom  gooien ze met rijst op een huwelijk? Omdat aardappelen nogal hard  aankomen. Waarom ligt een konijntje vroeg in bed? Omdat  het maar twee tandjes hoeft te poetsen. Wat is de huidige  benaming van een postduif?

Wat is het  tegenovergestelde van een lucifer? Wat roept een homofiele  bosuil? Welk dier bestaat voor drie kwart uit  wol? Het huppelt door het bos met een  machinegeweer? Het is groen en het zit op een  hekje? Wat zegt een eend die tegen de muur vliegt. Waarvoor dient een koeiehuid? Om de koe bij  elkaar te houden! Wat is het laatste dat een vlieg door het  hoofd schiet als hij. Wat is het  toppunt van lef?

Wat is het  verschil tussen een Lada en een Lada Sport? Bij een Lada Sport zit  er een halve tennisbal op de trekhaak. Hoe zou een vlieg heten  als hij geen vleugels had? Wat staat er op het  graf van een non?

Wat zegt een moeder  tegen haar blonde dochter als ze uitgaat. Als je om twaalf uur nog  niet in bed ligt, kom je maar thuis   slapen Na elke vlucht vult de piloot een formulier in, waarmee hij de monteur vertelt welke problemen of afwijkingen hij tijdens de vlucht ondervond, en welke reparaties of bijstellingen nodig zijn.

De monteur leest het probleem en vult op het onderste deel van het formulier in welke actie of corrigerende maatregel heeft plaatsgevonden. De piloot neemt het formulier voor de volgende vlucht door. Zeg nooit dat monteurs en techneuten geen gevoel voor humor hebben.

De band van het linker binnenwiel is bijna aan vervanging toe. De band van het linker binnenwiel bijna vervangen. Test vlucht OK, behalve het automatisch landingssysteem, is erg ruw.

Er zit iets los in de cockpit. Iets in de cockpit vastgezet. Dode insecten op het windscherm. Levende insecten zijn nabesteld. Automatische piloot, op hoogte handhaving, veroorzaakt een daling van voet per minuut. Kan het probleem niet op de grond nabootsen. Sporen van lekkage op rechter landingsgestel. DME volume ongelooflijk hard. DME volume op een geloofwaardiger niveau afgesteld. Frictiesloten zorgen ervoor dat gashandels blijven staan. Daarom zitten ze er ook in.

Na een korte zoektocht motor aan rechtervleugel gevonden. Vliegtuig gedraagt zich eigenaardig. Vliegtuig gewaarschuwd zich te herpakken, recht te vliegen en zich serieus te gedragen.

Doelradar opnieuw geprogrammeerd met liedjes. Klinkt als dwerg met een hamer. Hamer van dwerg afgepakt. Een dame wandelt de apotheek binnen en vraagt er wat arsenicum. De dame haalt uit haar handtas een foto van haar echtgenoot, die daarop volop aan het vrijen is met de vrouw van de apotheker Die bekijkt de foto en zegt: Twee ambtenaren zitten te zuchten en kreunen op het werk.

Ze zouden zo graag een dagje verlof nemen, maar de directeur heeft alle verlof opgeschort omdat er teveel werk is. Plots springt een van de twee recht. Hij klimt op zijn bureel, neemt enkele tegels van het valse plafond uit, klimt in het plafond.

Dan slaat hij zijn benen over een metalen pijp, laat zich zakken en hangt zo met zijn kop naar beneden in het kantoor. Binnen enkele seconden staat de directeur er. Maakt dat je wegkomt, en dat is een bevel!

Ik wil je hier minstens twee dagen niet zien! De tweede man zit op zijn hielen. Ik kan niet werken in het donker Genietend van het mooie zonnige weer zocht hij een mooi verlaten strandje om eens flink bij te kleuren. Na een hele dag zonnen waren zijn benen flink verbrand. Onderweg terug naar zijn hotel kon hij de pijn niet langer verdragen en stopte hij bij de plaatselijke dokter in een klein dorpje.

De dokter bekeek zijn benen eens goed en zei: En hij gaf de arme man een Viagra tablet. De man keek de dokter vragend aan en zei wanhopig: Maar het houdt vannacht wel de lakens van je benen!

Hoe zijn de bordjes "Verboden op het grasperk te lopen" in het midden van het gazon beland? Het was erg druk in het kleine hotelletje omwille van een trouwfeest.

Niets speciaals, ware het niet dat de bruidegom 95 was en de bruid De bruidegom zag er nogal zwakjes uit en sommigen maakten zich zorgen om hem met zijn jonge bruid die straalde van levenslust. De volgende ochtend echter kwam de bruid traag, stapje voor stapje, krampachtig houvast zoekend aan de trapleuning, naar beneden en slaagde er uiteindelijk met veel moeite in het kleine winkeltje in het hotel te bereiken.

Je ziet eruit alsof je met een krokodil gevochten hebt. Toen hij me zei dat hij 75 jaar alles had opgespaard dacht ik dat hij het over zijn geld had Zaterdagochtend, halfzeven, een wielerfanaat ontwaakt, glipt stilletjes uit bed om z'n vrouw niet te wekken en verdwijnt in alle stilte in de badkamer. Eenmaal in zijn rennersoutfit, gaat hij op z'n tenen naar de garage om de banden van zijn fiets op te pompen.

Bij het openen van de garagepoort slaat de ijskoude sneeuwregen hem in het gezicht. Alhoewel hij al erger meegemaakt heeft, besluit hij toch maar eerst naar het weerbericht te luisteren op de radio.

De weersvoorspelling is dramatisch: Uiteindelijk besluit hij maar terug te gaan slapen. Hij kleedt zich uit en, terug in bed, kruipt hij dicht tegen z'n vrouw haar rug aan en fluistert: Op het jaarlijkse familiefeestje op het paleis, zit Fabiola poepeloere aan de tafel.

Plotseling springt zij op de tafel en begint een striptease act. Als ze aan haar slipje is trekt zij het uit en roept: En een witte wijn of zes later kruipt Paola op de tafel en begint ook aan een stripact.

Ook zij trekt haar slip uit en roept: Omdat zij niet anders durft gaat ze zachtjes op de tafel staan en begint met blozen aan haar act. Na een kwartiertje komt zij aan haar slip en laat het voorzichtig zakken en zegt: Maar hij houdt zich in. Komt de knecht in de kamer en ziet de 2  dochters naakt op bed liggen en de knecht hield het niet meer en zei: De knecht opende het raam en riep naar de boer:.

De homo - vol bewondering voor de lichaamsbouw en de zongebruinde teint van de Marokkaan - zet zich neer op het stoeltje naast hem en bestelt een Bailey's. Na enige tijd raapt hij al zijn moed bijeen, schraapt zijn keel en fluistert in het oor van de Marokkaan: De Marokkaan aarzelt geen seconde en geeft de homo een vuistslag pal in zijn aangezicht, waardoor deze van zijn barkruk valt en plat op zijn rug terechtkomt.

Buiten verkoopt hij hem nog het pak rammel van zijn leven zodat de homo volledig uitgeteld naast de afvalcontainer achterblijft. Wat heeft die homo u gezegd om u zo van de wijs te krijgen? Frans en Louis, twee patienten van het gekkenhuis,wandelen op een mooie ochtend samen langs de vijver van het gesticht.

Plots springt Louis, die niet kan zwemmen, in het water en gaat onmiddellijk kopje onder. Frans bedenkt zich geen moment, springt hem achterna en slaagt er met veel moeite in om Louis op het droge te brengen. Het goede nieuws is dat zowel de hoofdgeneesheer als ikzelf van mening zijn dat iemand die zo een heldendaad heeft verricht, voldoende bij zijn verstand is om niet langer in een inrichting te moeten verblijven.

Het slechte nieuws is dat jouw moed uiteindelijk tevergeefs is geweest want Louis heeft zich opgehangen in de badkamer. Ik heb hem daar gehangen om te drogen. Een vrouw bedrijft overdag de liefde met haar minnaar terwijl haar man aan het werk is. Zonder dat ze het echter weet, bevindt haar 9 jaar oude zoon zich in de kast in de slaapkamer. Dan komt haar man ineens onverwacht thuis en de vrouw verstopt haar minnaar in de kast, samen met het jochie.

Het kleine jochie zegt: Voor hoeveel heb je ze verkocht dan? Je hoort je vriendjes niet teveel te vragen! Dat is veel meer dan die bal en schoenen kosten! Ik neem je mee naar de kerk, dan kun je daar alles opbiechten , aan de pastoor.

Ze gaan naar de kerk en de vader brengt zijn kind naar het biechthok,laat hem naar binnen gaan en sluit de deur Het jochie zegt: Na een lange nacht van vrijen, rolde de jongen op z'n zij Hij keek rond en zag een ingelijste foto van een jongeman op het nachtkastje Natuurlijk begon hij zich meteen zorgen te maken. Een blondine komt terug van haar werk en merkt dat er ingebroken is in haar flat. Volledig over haar toeren belt ze de hulpdienst De rijkswacht stuurt zo snel mogelijk een rijkswachter met een speurhond.

De blondine opent de deur, bekijkt de rijkswachter met hond en schreeuwt dan: Een blondje heeft het vermoeden dat haar vriend haar bedriegt met een andere vrouw. Onverwachts gaat ze terug haar appartement binnen en ziet daar inderdaad haar man met een andere vrouw in bed.

Blind van woede neemt ze de revolver en mikt tussen haar eigen ogen. Neen schat, doe het niet!!!! Waarop het blondje zegt: Hou je kop, jij bent de volgende. Een getrouwd koppel ligt te slapen, wanneer plots de telefoon gaat om De vrouw neemt op een blondje , even is het stil en dan schreeuwt de blondine opeens: Weet ik niet zegt de blondine, een of andere vrouw die vroeg of de kust veilig was!!!!!!

Een blondje gaat naar een email-center, omdat ze haar moeder eens een email sturen wil. Dat kost 50 euro mevrouw. Zo veel geld heb ik niet, maar ik zou er alles voor doen om toch een berichtje naar mijn mammie te kunnen sturen! Nou, dan komt u maar eens mee naar achteren.

Hij gaat naar een kamertje achterin de zaak. Het blondje doet wat haar gezegd werd en volgt hem. Kom naar binnen en sluit de deur achter je Zij sluit de deur. Open nu mijn broek De medewerker sluit zijn ogen van opwinding, zucht eens diep en zegt: Dan beweegt ze haar hoofd langzaam naar voren toe, tot dat haar gespitste lippen zich vlak voor de optimalepositie bevinden. Ze haalt nog eens diep adem Een blondje zit in haar auto en bij een stoplicht draait ze haar raampje open en gebaart naar de bestuurder in de auto naast haar dat deze ook z'n raampje open moet doen.

Deze kijkt haar wat verward aan, sluit het raam en rijdt door als het licht op groen springt. Bij het eerst volgende stoplicht gebaart ze weer naar de zelfde bestuurder naast haar dat hij zijn raam moet open doen en als hij dit wat geirriteerd heeft gedaan heeft zegt ze: Bij het eerst volgende stoplicht gebaart ze weer naar de bestuurder naast haar dat hij zijn raam moet open doen en zegt: Hoe zie je dat op 1 april de verkeersongevallen stijgen met domme blondjes?

Twee vriendinnen besluiten een avondje te gaan stappen zonder hun mannen. En nu nog hangen overal zenuwachtige van muskietennet gespannen kooitjes om ze te vangen en de ontwikkeling van de populatie bij te houden. Ach nee, de oevers bij Jinja zijn ook niet de Oostelijke maar de Noordelijke oevers van het Victoriameer en ze zijn hier heel wat snuggerder dan de auteur van Abbessijnse Kronieken, namelijk ongeveer zo snugger als deze auteur zichzelf afschildert.

Als het waar is van al die slaag die Moses schrijft gekregen te hebben vraag je je af waarom er niet meer verstand uit zijn wonden is gekomen.

Mensen tegen een symbolische vergoeding in je kaarten laten kijken, het stomste dat er is. Vooral als je duidelijk je echte kaarten wil verbergen en dat door je ijdelheid niet lukt. Kortom, hij mag dan Ugandees zijn, bij mij uit de buurt van Jinja komt Moses Isegawa duidelijk niet.

Gisteravond naar Miss Margaret voor de afspraak straks: Er is een dikke taart van een dikke dertig. Cousin sister Elizabeth, dochter van zoiets als een ex koning van Busoga. Moet ik nog precies navragen. Als een zak aardappelen die toch korte pootjes heeft waarmee ze citroen met water en bananen met notensaus naar haar mondopening brengt hangt ze achterover in een zwoegende leunstoel. Wij Nederlanders konden goed kaas maken, had ze gehoord. Ja, zei ik geanimeerd, daar zijn wij ik moest even aan de bisschop denken vreselijk goed in.

De wegens verwaarlozing "weggelopen" tamagotsji van Davies was buiten al afgepakt geweest en weer terugveroverd door Margaret. Hij is rood besmeurd met klei. Ik slaag er met behulp van het cursusboek in hem opnieuw en in de lokale tijd geboren te laten worden.

Hij pliengelt "Happy birthday to you" en we kunnen hem weer voeren en stront ruimen. Vooral dat reukloze strontruimen zou voor Moses Isegawa iets geweldigs zijn. Hij moet een therapeutische tamagotsji krijgen. Als ik begin te verlangen naar iets spannenders dan dit gezit vraag ik Miss Margaret of ze morgen kan, zonder het haar reeds bekende doel te noemen. Nu staat de aardappelzak ook op. We gaan naar mijn fiets op de veranda. Margaret haalt een sprei met kussens op de veranda waar de aardappelzak op neerzijgt.

Dan staan we ineens weer binnen en krijg ik een baseballpet van structuurstof in een van de kleuren van mijn bloes. Er verschijnt ineens een kolossaal rood overhemd, voor wie in Godsnaam gemaakt?

Uit Canada, op haar verzoek voor mij meegenomen door haar broer. Hij gaat aan en past. Ik laat haar mijn nieuwe donkerrode zondagse broek zien van veertien euro veertig, net uit Main Street opgehaald. Ze vond hem net zo mooi als father Brian maar die had tot mijn verwondering versteld gestaan van de prijs en de kwaliteit. Nou het sterft toch overal van die naaimachines, zeg ik. Ik schat hem zeker zeventig en hij is zijn hele leven in Afrika geweest.

De broeken van de meeste missionarissen komen uit Europa, meest spijkerbroeken met een te laag kruis. Jeans worden hier voornamelijk door hoeren gedragen. De broer van Proviah meldt zich voor een praatje. Hij had al om computerles gevraagd. Ik zie nog niet wat hij mij te bieden heeft en hij houdt zich zelf ook niet met die vraag bezig, dus heb ik er geen zin in. Ik moet hem natuurlijk niet tegen me krijgen, dus ik wil hem mijn tijd geven en hem de hoop niet laten verliezen. Gelukkig komt even later Proviah zelf ook aanhuppelen en kan ik vertellen dat buiten haar aanwezigheid de prijs van het voor mijn staartjes bestelde kunsthaar was vervijfvoudigd.

We moesten er maar even samen heen dacht ik. Proviah rent in haar klofje naar huis en komt weer buiten in een prachtige nauwe lange rok met dito hooggesloten bovenstukje, zeer licht grijs met zwarte motiefjes. Onderweg naar beneden even een lastige vraag: Nou niet in de kerk, hoogstens op mezelf, zei ik behoedzaam, in de hoop het zo voor de dochter van een bisschoppelijk functionaresse niet zo erg te maken dat ik buiten de markt terecht kom.

Nou zij ging nooit, op haar school was het elke dag raak en daar was ze strontziek van geworden. Ze deed er niet meer aan. Van de haarprijs ging niets af, maar er kwam wel Keltenrossig kunsthaar boven tafel dus dat wordt wat morgen bij de overbuurvrouw.

Proviah zal er ook zijn want het moet natuurlijk worden zoals zij het wil. Mijn imago, niet in de laatste plaats ten opzichte van mijzelf, hersteld. Of Proviah computerles nu wil? Er valt niets te douchen voor ik naast haar ga zitten want er is even geen water. Dat is iets vreemds: Haar eerste oefentekst in MSWord:. Bij de volgende les, het overschrijven van een bestaande file met een nieuwe versie, wordt dit aangevuld tot:.

The world seems crazy enough But life goes on. Bert hamminga is a very nice tall man. Uit mijn hoofd, vingers, schouders, overal beginnen ineens prachtige bloemen te groeien. Ik leg nog uit dat over het touchpad geen kleine veegjes gedaan moeten worden zoals bij het bezemen van een vloer maar een eenparig rechtlijnige streelbeweging met de wijsvinger op het doel af. Daar blijkt ze heel goed in.

Dan moet ze naar huis. Haar hand gaat omhoog voor zo'n klap als wij van onze schaatstrainers kennen als hun pupil na de finish tevreden langs komt glijden, maar als vanzelf pak ik de prachtige bruine hand en geef er een kusje op.

Morgen negen uur vervolg? Ja en daarna samen naar de overkant voor mijn staartjes. Dan rent ze weg. Doet de rest van Afrika er nog toe? De Ebonies spelen Daisy. Mijn fiets lijkt me daar niet safe. Geroutineerd tijg ik naar het eerste woonhuis, schudt de handen van alle vijftien gezinsleden, leg rustig tien keer mijn situatie uit zodat zij rustig tien keer kunnen zeggen dat ik vanzelf best hier mijn fiets mag zetten en ik zet hem neer, op slot tegen hun regenpijp.

Naast het toneel staat een TV scherm waarop een voorprogramma draait met passages uit hun soap serie op Uganda TV en reclame voor in de kranten als dubieus gekenmerkte banken en huidzalfjes. Er staan microfoons op het podium, dat moet ook wel want er kunnen man in de platte zaal.

De uitversterking is lang niet slecht. Margaret is een uur te laat, het begint een half uur te laat en dan is de zaal halfvol. De bar achterin blijft tijdens de voorstelling gewoon open. Dat mag ook wel want pauzes zijn er niet en de voorstelling duurt vier en een half uur. Ik weet al hoe moeilijk ze kunnen doen over filmen dus meld mij en vertel over onze internationale festivals en toon mij, boef, bereid hun te promoten.

Zelfs nu moet nog ruggespraak worden gepleegd. Het is goed, al word ik later nogmaals door een meisje op agententoon over mijn video aangesproken, zij wordt echter tot de orde geroepen.

Na het eerste uur is de zaal helemaal vol, het gaat dus net als in de kerk. De tijd is van gelei. Een Ugandese zuster, net in Engeland geweest, zat voor het begin naast mij onder de boom te wachten. Wij bespraken het regentonprobleem waarom maakt bijna niemand een regenton, het is toch een groot gemak en weinig werk. Zij bleek de gedachte van de verschillen in tijdhorizon heel goed te begrijpen: En nu is nu, en later is veel later dan in Europa.

Zonder aarzelen zegt ze: De toneelvoorstelling van vanmiddag zou dan voor een Ugandees 27 Engelse uren hebben geduurd! Maar het zou ook betekenen dat een Ugandees voor zijn gevoel in een "Londens" uur zes uur werkt. Aan de andere kant: Niet alleen is het verdriet van werken hier dus veel groter en de vreugde van niets doen ook, maar de vreugde van het resultaat van je werk is zes keer zo ver weg.

Om voor iets dat zo ver weg is nu te gaan sappelen Je kunt zelfs de grote krachten met die arrogantie verstoren en dan zijn de rapen gaar! Werken voor een resultaat is dus volstrekt irrationeel. Als het dak lekt verzet je je bed, als je water nodig hebt ga je het halen, een regenton?

Allemaal gevaarlijke arrogantie en nog vermoeiend ook. De tijd in Afrika is net zoiets als de aarde voor de angstige matrozen van Columbus: Voor vele Ugandezen is het eind van de tijd een dag of twee, drie. Hoewel ik tegen Ugandezen vaak met daverend succes de anekdote vertel dat ze mij op mijn 25e bij mijn eerste baantje vertelden wat mijn pensioen zou zijn denk ik dat wij westerlingen in de praktijk ook niet veel verder dan een jaar gaan met dan nog wel enkele algemene zelfbeperkingen strekkende tot een redelijke reservepositie aan het eind van dat jaar.

Zelfs westerse bedrijven denken nooit veel verder dan vier jaar vooruit, althans niet precies. Tussen de binnendruppelende mensen een bruine edelsteen: Of ik even wil betalen.

Jackie ziet er weer prachtig uit, een lange dunne rok en een lang rood jasje er boven. Veel kleiner dan ik is ze niet meer. Ik ga af en toe naar de Starcom om te zien of er een fax voor mij is en voor elke dag staat er wel een fax genoteerd voor Jackie Nankya van ene Richard. Ze komt niet helemaal dagelijks ophalen blijkens haar handtekeningen maar toch wel vaak.

Dit gezelschap kent de Koot en Bie truc van praten tegen jezelf: Dit alles technisch zeer aanvaardbaar. De spelers zijn natuurlijk beter dan de Nederlandse maar dat is niets bijzonders, dat is op de hele wereld zo: Als je alleen al kleine Davies Nankya van vier zogenaamd wakker ziet worden nadat hij middels geveinsde slaap heeft getracht aan het innemen van medicijnen te ontkomen!

Een vrouw wordt blind bij de moord op haar man. Familie van stad en platteland tracht haar bezittingen te bemachtigen met list en bedrog. Uiteindelijk blijkt haar blindheid voorgewend.

Voor wat er Afrikaans aan is moet je naar de invulling gaan kijken, bijvoorbeeld het probleem van naar de stad getrokken en rijk er geworden mensen met de op het platteland achtergebleven familie levert regelmatig gejoel van herkenning op: De plattelandstak wordt boos en zet witchcraft in hier wordt de heks aangedikt -letterlijk, namelijk met kranten in de broek- als een achterlijk mens waar lekker om gelachen kan worden.

De arme vrouwen van het platteland hebben steevast dikke billen en grote borsten , de stadsmensen voldoen aan het westerse vormenpalet. Maar op themaniveau is er niets wat voor ons een probleem is.

Ze kunnen zo naar Nederland. Het zou voor Nederlanders ook leerzaam zijn van de sociale vaardigheden van de Afrikanen kennis te nemen. Afrikanen hebben daar een duidelijke voorsprong in ten opzichte van de gemiddelde westerling. Dat is natuurlijk ook geen eerlijke vergelijking.

Afrikanen hebben er, omdat ze minder tijd besteden aan het leren van technische vaardigheden, veel meer tijd voor. Wat doen ze in de tijd dat wij westerlingen ons bezighouden met het verwerven van technische vaardigheden in hogere opleidingen? Ze zitten bij elkaar. Dat levert wel degelijk iets op. Bij sociale vaardigheden gaat het, zoals iedereen weet, om het kunnen spelen van rollen, het ontwikkelen van communicatief gedrag dat het doel van persoonlijk expressie ontstijgt en een nauwkeurig beoogd effect heeft op de ander en het is logisch dat de Afrikaan daarin de meeste westerlingen met gemak verslaat.

Ik had zoiets vroeger al eens gelezen bij Hobbes , maar ik vond het zo idioot dat ik het niet wou geloven: Er wordt in het theater ook veel gezongen en geswongen maar dat is allemaal playback met overigens uitstekende geluidskwaliteit.

Er wordt niet alleen naar de bar gelopen, ook wordt luid de naam van iemand geroepen waar een acteur krachtens zijn rol niet op behoort te kunnen komen en wordt iemand van achteren belaagd dan zijn de waarschuwingskreten niet van de lucht. Mijn fiets staat er nog met een plastic zak, over het zadel gedaan vanwege de regenbui! Dit brengt mij op enkele gerelateerde gebeurtenissen die ik vergeten ben op te schrijven: Ik werd mooi wel gewaarschuwd.

Ik moet aannemen dat die vrouw ook wel besefte dat er heel goed een jaarsalaris voor haar in zou kunnen zitten. Die sprong achter de naaimachine vandaan en sprintte met de rugzak achter mij aan. Dan hoor je bij hen, ook al kennen ze je nog maar net. Als je er hier bij hoort is dat een dermate onvoorwaardelijk als eigen beschouwd worden dat je als bleke een onbeschrijflijke gelukzaligheid ervaart van iets dat wij misschien ook ooit gehad hebben maar wat bij ons volkomen verloren is gegaan.

Ja ik weet het, ze schieten je ook dood voor een piek maar daar heb ik het nu even niet over. Ik heb het nu even over de in een Europese stad dolende eenzame die nergens onvoorwaardelijk welkom is, altijd op zijn tellen moet passen en die zich hier met een aanloop en een luide krijs van babygeluk op andermans bed laat vallen.

Bij het binnentreden van supermarkt Laki Modja komt het gesprek op mijn Keltenrasta die in de planning ligt. Het gezicht van Miss Margaret betrekt. Ze blijft in de ingang van de winkel staan, Jackie en Davies geduldig achter haar in de rij, om uit te leggen dat ik nu zo mooi ben en zelfs Jackie vindt dit mooier.

Nu weet ik stiekem dat haar vijftienjarige slanke boomlange zelfgekweekte langbenige rondborstige zwartbruine perzik-Miss Busoga maagd geen enkele interesse in mij toont en dagelijks naar de Starcom loopt voor faxen van haar Richard. Jackie aankijkend zeg ik tegen Miss Margaret dat dit een boeiend onderwerp is maar dat we nu eerst boodschappen gaan doen.

Jackie laat al haar hagelwitte tanden zien, boven en beneden, van uiterst links, via het midden, tot het achterste eind van de rechterkant. Nou ja alle voorraden weer aangevuld. Dag Davies, dag Margaret, dag Jackie. Heerlijk, als je er eenmaal aan gewend bent. Ik zit al sinds de ochtendschemering op de loer voor Dutroux die nu toch uit mijn val gegeten lijkt te hebben. De door mij bij Kafuko pleegzoon Kiganda bestelde ladder die mij de toegang verschaft tot Dutrouxs riante dakslaapplaats met uitzicht op Victoriameer, gisterenavond nog niet aanwezig, blijkt nu in de tuin te liggen.

Loodzwaar, maar mijn vrees voor gewoon opgespijkerde sporten bleek niet bewaarheid: Gisterochtend versliep ik mij en werd pas een half uur voor de afgesproken computerles van Proviah wakker.

Toen ik met mijn thee uit de keuken kwam zat ze al aan mijn tafel. Ik meende er goed aan te doen de betovering van de Encyclopedia Britannica in stelling te brengen.

Wat wilde ze weten? Ze wist niks te weten. Ik zeg, typ maar eens in "Dar es Salaam". Zo gaan we verder waarbij ze gelukkig weer fout met haar wijsvinger over het touchpad bezemt zodat dit even rustig op de binnenkant van mijn onderarm moet worden geoefend. Ze maakt snel vooruitgang dus na een minuutje of tien intensief oefenen heeft ze het onder de knie. Zelf dacht ze het al eerder te kunnen. Er zijn evenwel nu eenmaal dingen die je meteen vanaf het begin helemaal goed moet leren doen om er later niet mee in de problemen te komen.

Ik moet bekennen dat ik me niet helemaal kan herinneren wat ze verder nog in de encyclopedie heeft opgezocht maar dra zei ze dat het tien uur was, tijd om naar de overkant te gaan voor mijn Keltenvlechtjes.

Daar had ik nog helemaal niet aan gedacht! Onze vlechtster bleek naar het ziekenhuis met een "gebroken pink". Dat bleek gelukkig later wat minder erg: Proviah stelt voor mij meteen naar een vlechtster in de stad te brengen en mij dan aan het eind weer op te komen halen.

De gedachte om Proviah, mijn beoogd gezelschap tijdens de barre urenlange zit, tevens bijsturend zodra het niet naar haar zin zou worden, het hele middenstuk van de vlechterij te moeten missen doet mij de moed in de schoenen zinken.

Zullen we het niet morgen doen? Vandaag kan ik met Piet en zijn familie mee naar een stukje oerwoud dat nog over is langs de weg naar Kampala, en voor het toerisme is opengesteld.

Toegang zonder Ugandees paspoort: Op weg naar huis ligt er weer eens een nog rokende tankauto om de kop zijn olie uit te gieten in een sloot. De chauffeur staat er beteuterd naast. Nou God, dat heb je weer mooi versierd, grinnik ik in gedachten.

Ach ja, God is ook maar een mens. Om vijf uur in het pikkedonker rammelt de val stevig. Ik had geen ochtendwake gepland want gisteren was Dutroux de hele periode tussen Dit moet haast wel Dutroux zijn geweest, constateer ik na uitgeslapen te zijn: Als het licht is laat hij ze liggen, hij heeft kennelijk nu het plan opgevat gewoon in het donker van mijn bananen te gaan ontbijten.

Het schrijven valt mij moeilijk, ik word gestoord door een heftig circulerende hormoonhuishouding. De lezer zal onmiddellijk begrijpen dat het er dus nog niet van gekomen is. Tevens twijfel ik of Proviah zich wenst te begeven in verdere proefondervindelijkheden met haar nice tall man. Niets is lastiger dan, eenmaal op koers, het geloof in de kust aan de horizon op te geven. En dat terwijl het me zonder haar op deze fantastische oceaan zo goed beviel. Gisteren dus half zes op, geen Dutroux, om negen uur volgens afspraak naar Proviah wegens de Keltenvlechtjes.

Ze moet nog even afstrijken. Ik houd de mooiste van haar tegen mijn wang. O die drukken we wel even af. Ik vergeet hem, maar ze blijkt hem later zelf in haar zak te hebben gestoken. Giechelend willen ze hem stiekem drukken terwijl de invalide vrouw haar inderdaad merkwaardig aandoende zaakjes aan het regelen is en bij de bodaboda klaar staat om mee naar mijn huis te gaan want dit is zwart.

Ik stel voor dat ik haar gewoon zeg dat ons plan veranderd is, zo gezegd zo gedaan en Grace weet wel iets beters, hetgeen mijn vlechthok van de vorige keer in de nis blijkt te zijn. Ik heb weer dezelfde vlechtster, wederom stopt ze niet tot het af is, dat is dus deze keer vier uur volcontinu want, roep ik trots door de nis, ik ben nu ook professional, dus opstaan voor een rekoefening uit mijn zit op de grond tussen de dijen van de achter mij op een krukje zittende vlechtster is nu beneden mijn stand.

Proviah hecht geen kunsthaar aan want dat is waar het echt op aan komt. Wel gaat ze meehelpen vlechten. Naast mij zit een vrouw op de grond met de benen onder zich gevouwen naar haar vlechtster toe, het hoofd op haar dijen, de ogen half gesloten. Dat wordt een soort aspergeakker, telkens een scheiding waar de hoofdhuid zichtbaar is en dan weer een rug met kunsthaar bijeengevlochten haar. De drie dames hebben vier uur voor mij nodig, dus eigenlijk zestien uur werk.

Grace vertelt dat de dames zelfs bezoek krijgen van parlementsleden die ervoor uit Kampala komen. Dit wil er voor mij zelfs van een New Vision journaliste niet in. Dan kunnen ze toch verhuizen uit dit vanaf de straat een bezemhok lijkend afgebladderde alkoofje van anderhalf bij vier, gelegen naast een half afgebroken schuur en een braakliggend terrein?

Nee daar zitten ze voor de lage gemeentebelasting. Ik verklaar Grace dat het me nog niet helemaal lukt haar te geloven maar dat ik eraan werk. De staatsgeheimen van Uganda in de hoofden die alhier urenlang vaak zelfs twee dagen aaneen op de dijen van de vlechtsters gevleid liggen? Of moet ik mijn idee over Ugandese parlementsleden bijstellen?

Zouden ze meer op die onbenullen en tuthola's in het Nederlandse parlement lijken? Ik wilde er de eerste keer heen om eens te zien wat dit is en ik lijkt boter bij de vis te hebben gekregen. Grace is naar de New Vision vlakbij, Proviah heeft de foto al weggebracht en komt terug met ijsjes. Het haar wordt iets boven de schouders afgeknipt, puntjes versmolten met heet water en ik loop naar de spiegel.

Het roodbruine kunsthaar blijkt bij vlechting de okerkleur te krijgen van de koorden van die sjieke gordijnen die in Franse paleizen hangen. Met haar heeft dit van honderd meter al niets meer te maken.

Ik heb immers Proviah en die vind het mooi geworden. Wat kan het verder schelen? Zullen we naar de Sailing Club? Ik wil haar hand nemen maar in de hand aan mijn kant heeft ze steeds een zakdoek. Slim dat is wel aardig, maar anderzijds slecht voor mijn ego natuurlijk. Op het gras onder de boom van de Sailing Club gaat ze met een verveeld gezicht met de rug naar het meer zitten. Dit is hier een pokketent, vindt ze.

Ik zit tegenover haar, gezicht naar het meer. Ze kijkt systematisch somber langs mij heen, ongeduldig. Of maken ze nog een terugtrekkende beweging ook? Nee, het ging uit-ste-kend. Alleen wat lang moeten wachten bij het vlechten. Ze blijft langs mij heen kijken.

Ik verzin van alles, tot en met de gedachte dat ze de pest heeft aan rijke blanke lullen die zich op hun actie voorbereiden door de meisjes eerst naar deze plek te brengen, bastion van blanke rijkdom. Een grijze zware stolp wordt door een God die mij kennelijk, en waarschijnlijk terecht voor overjarige kaas houdt over mij heen geplaatst. De lucht binnen wordt snel benauwd, de boel beslaat en daar zit ik, een onvrijwillig Turks bad. Ik wil naar Nederland, naar mijn geleende hangmat die sinds de diefstal van mijn mooie bank door mijn charmante doch heetgebakerde, jeugdige Slavische voormalige echtgenote Olga, met wie ik in een dramatische scheiding lig met veel Russische vuur- en vlamverschijnselen, mijn zitkamer vult.

Op bed liggen TV kijken. Wat moet ik hier in Afrika. Ik wil de ster van de show zijn en niet voor Piet Jan snot met die maffe Keltenvlechtjes tegenover een stuurs bakvisje zitten. Clair, oobster van de Sailing Club, komt het eten brengen. You did it again? Ze wist het nog van de vorige keer. Clair is voor haar doen uiterst formeel en kijkt mij ook niet aan met haar vrolijke ogen zoals ze anders altijd doet. Tsja meneer heeft een meisje meegenomen.

Ja hoe vind je het? Klinkt ik hol vanuit mijn stolp. Haar korte plichtmatig positieve reactie met afgewende ogen kan ik mij niet meer herinneren. In een poging uit mijn stolp te breken zeg ik met een moeizaam op mijn gezicht geboetseerde lach: Er wordt niet eens teruggelachen. Mijn spel is uit. Ik heb hier op aarde niets meer te zoeken.

Ik zit hier voor paal. Absoluut in de zin van Hegel. Who takes us to town? Ik ram nogmaals tegen de binnenkant van mijn stolp: Ik richt mij tot de jongen naast hem en ik zeg: Men mompelt zachtjes muzungu tegen Proviah en de hele club blijft eensgezind op duizend staan.

Ik giet valse kracht in mijn stem, bonkend tegen mijn stolp: Gewoontegetrouw zet ik de twee passen richting reisdoel die genoeg horen te zijn voor een tegenbod van vijfhonderd zodat we op de marktprijs van driehonderd kunnen afmaken.

Maar ze laten ons lopen. Riskeert die muzungu ruzie met zijn meisje? Wel degelijk, mijne heren! Met een stevige pas erin, Proviah een halve meter achter mij aan lopen we naar Main Street. We komen een colonne gehandboeide jongens onder leiding van hun gevangenisbewaarders tegen. Het is maar vijf minuten, roept Proviah opgewekt als we er zijn. Proviah, hier is geld voor de bodaboda naar huis, ik moet nog even naar Bugembe. Nee we moeten langs de fotozaak want je foto is klaar. Ik krijg haar foto, o, o, wat ben je mooi, voel de stolp weer aankomen en berg hem zo snel mogelijk weg.

Haar eigen formaat had ze niet groot genoeg gevonden voor mij, ze had hem flink laten vergroten. Ik naar het busstation. De kip met friet die ze over heeft wordt eerst naar Grace gebracht maar die is erop uitgestuurd. In een winkel zitten kennelijk de familieleden die er als eerstvolgende voor in aanmerking komen.

Ze gaat nog helemaal mee door een lange steeg waarachter het busstation zichtbaar is, zegt dag op drie meter afstand, draait zich om, ik ook en vraagt in deze ruggelingse positie: Op weg naar het busstation vraag ik mij af of dit wel in mijn dagboek kan.

Hoe moet dat nu met mijn imago? Nu ik het overlees denk ik: Voor 32 cent ben je in Bugembe, blijkt. Dus dat geld vragen "voor de taxi" van Miss Margaret was ook meer symbolisch. Geld vragen moet voor "iets" zijn. Dat "iets" dient aan bepaalde eisen van beleefdheid te voldoen: Jackie en Davies hebben allebei van mij "schoolgeld" gekregen.

Toch voel ik me er niet zeker van dat Davies echt op een school zit. Elders constateer ik dat men het debiteren van zielige verhalen tot in de puntjes beheerst: Een verfraaing van het geheel is dan bijvoorbeeld dat het geld er wel was geweest maar op weg van de bank naar huis, apotheek of begrafenisondernemer was men jammerlijk beroofd.

Op dit punt zoekt men gewoon de grenzen die de muzungu stelt. Kleintjes die het spel nog moeten leren gaan op een holletje naar hem toe en roepen eenvoudigweg "gimmiemoney! De muzungu is bang dat hij bij weigering een harteloze krent zal worden gevonden. Maar daar hoeft hij niet bang voor te zijn, want dat gebeurt niet. Er wordt gewoon geconstateerd: En dat schijnt net zoiets te zijn als dat het ophoudt met regenen. Het kan toch ook niet altijd regenen.

Dit besef heeft mij op het spoor gezet van een nieuwe politiek: Dat is een goed vol te houden smoes. Je kunt hem, indien opportuun, zoals met name wanneer een gesprekspartner zich in een geldvraag met lange aanloop begeeft, geheel volgens de gewoonte op de vereiste lengte brengen door naar believen te detailleren met quasi vertrouwelijke krullen.

Pas als ik denk dat iemand ook iets voor mij doet betaal ik. Dat doe ik dan in verhouding, hun verhouding, te weten, niet mijn verhouding. Voor rente en risico wens ik een resultaat in de vorm van bijvoorbeeld kennis en relaties of andere emolumenten. Beide partijen dienen voordeel te hebben, ik voer geen eendjes meer. Met haar liefste glimlach komt Margaret mij tegemoet en drukt zich tegen mij aan. Ben je niet boos om mijn haar?

Ik herinner mij haar harde kinspiertjes bij de ingang van de Laki Modja. Zoals gewoonlijk mag ik gaan zitten en verdwijnt ze naar achteren. Dit ken ik, ik ga lekker plat op de bank en doe een tukje, af en toe gewekt door Davies die een nieuwtje heeft of een praatje wil maken.

Jackie komt nog even terug om voor zichzelf een kopje thee in te schenken. Als ze schuin van mij af staat, de schenkschouder hoog, met dat prachtige zwarte boonvormige hoofd, realiseer ik me dat die slanke vrouwensilhouetten van de batikkunstenaars misschien gestileerd lijken maar het helemaal niet zijn.

Dat moet haast wel. Ik versta er niets van. Het lijkt erop dat hij over een doortrapte schurk spreekt die heel slim iets voor elkaar probeert te krijgen en wij moeten de handen ineen slaan om hier een stokje voor te steken. Soms spreekt hij luid, zijn wijsvinger met gestrekte arm naar buiten prikkend, dan weer zacht, naar ik vermoed kond doend van wat de schurk achter onze ruggen doet.

De vijand drukt geld achterover, of koopt stemmen, zoveel is duidelijk. Hij weet van geen ophouden. Ik vind het een zak.

Hij lijkt me minstens even lelijk als de types waar hij over praat. Er spreekt geen enkele levensvreugde uit de verkramptheid van zijn voortdurend gespannen kankerende lichaam. Kan deze man slapen zonder tien borrels? Na drie kwartier begin ik naar mijn eigen huisje te verlangen en pak mijn rugzak. Margaret zegt blijf, hij gaat zo weg. Dat ken ik maar ik blijf. Als hij eindelijk weg is krijg ik twee grote trommels vol cake.

De man is ouderling van achter Iganga en het ging over de bisschop ad interim, een Griek, werkend voor de CIA. Hoe weet je dat? De Griek verduistert collectegeld, staat een oplossing voor de benoeming van de nieuwe bisschop van Busoga of Bugembe? Ook de vreselijke Rev. Lubogo , bishop elect, de braller die mij op fluistertoon een studiebeurs voor hemzelf naar Nederland vroeg, en anders geld "voor de studie van zijn zoon" en anders vijftig piek en anders vijfentwintig piek en die naar mijn idee niet erg begaan is met het wel en wee van kathedraal en gemeente, staat bij Miss Margaret goed aangeschreven.

Hij geeft de zielen der mensen rust en dat zonder salaris althans dit geloven mensen waaronder Miss Margaret. Maar goed, Lubogo zit zeker niet bij de CIA, dat leert al de eerste blik die men op zijn bolle gelaat en zijn afgesloten telefoon werpt.

Miss Margaret zit in de kerkeraad vandaar dat zij voorwerp van de lobby van spraakmans was. Ik vertrek met de minibus. De hele bus blijft staan en er volgt overleg tussen Margaret en de chauffeur.

De jongen wordt door de chauffeur weggestuurd en ik moet binnenkomen. Hiermee kan Margaret akkoord gaan. Dreigde ik slachtoffer te worden van rassendiscriminatie? De zaak werd dus ook door de chauffeur op andere gronden dan het verlies van een klant als onaanvaardbaar beschouwd. Wat zei die, sis ik begerig. Margaret wil het niet zeggen. Ik kom smerig en plakkerig thuis. De douche heeft geen druk. De andere kraan werkt wel, ik vul een teil en was me erin.

Ik kijk nog eens in de spiegel. Eigenlijk valt het wel mee. Beetje zoals die Egyptische sarcofagen er uit zien maar dan oker. Zonder bril staat het misschien beter. Ik doe mijn lenzen in en kijk nog eens.

Helemaal niet gek eigenlijk. Maar eens kijken hoe erg mijn was ligt te broeien die vanmorgen bij Piet in de machine is gedaan. Natuurlijk moet ik mij keurig opnieuw aan iedereen voorstellen want iedereen houdt stug vol mij niet te herkennen. Nou niks broeien, Piet heeft mijn was opgehangen, Piets familie, op vakantie en te gast, hebben gevouwen en het ligt keurig klaar. Ik kan daar gelukkig meteen de cake van Miss Margaret tegenover stellen.

Dan geheel in stijl naar de familie van Proviah op de hoek want daar staat nog mijn fiets.

incest dikke neger piemel